Troy Von Balthazar :: ''Ik probeer gewoon iets moois te schrijven voor ik sterf''

goddeau: Misschien verandert dat wel, nu je meer en meer begint door te breken?
Von Balthazar: “Ik weet niet of dat wel gaat gebeuren. En trouwens, none of this equals anything else anyway. De man die in een of ander kantoor schoenen of zo verkoopt, verdient meer dan ik. Zijn waarde in deze wereld is groter dan eender wat ik doe, omdat hij meer geld heeft. Op die manier wordt waarde geschat in deze wereld, terwijl ik maar gewoon wat liedjes schrijf. Ik heb vaak het gevoel dat dat eigenlijk niets betekent.”

goddeau: Maar muziek is toch cultuur? Wat zouden mensen doen zonder muziek en films en kunst?
Von Balthazar: “Geen idee, waarschijnlijk zouden ze in de Verenigde Staten leven, eating a fucking hamburger. (lacht) Ik begrijp wat je bedoelt, maar zolang ik geen rockster ben die miljoenen albums verkoopt, beteken ik eigenlijk niet veel. Ik schrijf honderden songs, maar dat is niet tastbaar. Ik verkoop enkele albums, maar veel krijg je daar niet voor terug, behalve de wetenschap dat ik misschien iets moois heb gemaakt. Maar voor mij is dat genoeg, hoor. Als ik oud ben, kan ik terugkijken op mijn leven en weten dat ik iets puurs heb gemaakt.”

goddeau: Je zegt dat wel vaker, dat je muziek puur moet zijn. Maar wat bedoel je daarmee? Wat maakt een song puur of niet puur?
Von Balthazar: “Ik zeg niet dat mijn muziek meer puur is dan eender welke andere, hoor. Het komt gewoon van een pure plaats, binnenin me, een plekje dat niets te maken heeft met ‘willen’ of ‘nodig hebben’. Het is niet voor geld geschreven, noch om een andere reden. Het is gewoon geschreven om geschreven te worden, en om mooi proberen te zijn.”

goddeau: Je muziek is inderdaad wel heel persoonlijk. Stoort je dat niet, mensen zo’n kijk gunnen in je diepste wezen?
Von Balthazar: “Niet echt, ik denk niet dat veel mensen mijn teksten lezen, anyway. Dat is best grappig, eigenlijk. Ik maak behoorlijk veel triestige, fucked up lyrics, maar als ik fans tegenkom, verwachten ze altijd dat ik heel happy ben en altijd wil fuiven. Dan vraag ik me af of ze ook maar iets van mijn teksten gelezen hebben. Ik pas niet in het clichébeeld dat mensen hebben van muzikanten, ik ben geen Mick Jagger of Keith Richards.”
goddeau: Misschien denken fans wel dat je zo’n fuifbeest bent om de wilde, losgeslagen manier waarop je je gedraagt op het podium.
Von Balthazar: “Je hebt gelijk, dat is waarschijnlijk de reden. Shit, nu moet ik mijn hele show veranderen! Ach nee, als ik live speel krijg ik gewoon een enorme opstoot van energie, vloeit de energie door mijn lijf en doe ik gewoon wat in me opkomt. Ik kan daar niet mee ophouden, net zomin als ik kan stoppen met vreemde lyrics te schrijven. Ik kan alleen maar eerlijk zijn en de waarheid zeggen.”

goddeau: Je teksten lijken een beetje dubbelzinnig bij momenten. In “Perfect” bijvoorbeeld combineer je een onheilstijding met een prachtige, liefdevolle anekdote.
Von Balthazar: “Well that’s the whole thing! Wat ik doe is zo pietluttig, maar er zijn nog altijd die kleine wondermooie momenten in het leven die je kunt opmerken zonder geld en eten en roem of commercie. Dat wil ik nooit vergeten, anders raak je snel depressief denk ik.”
“ Ik herinner me, lang geleden, dat ik er een enorm lange, intense en zware tour erop had zitten. Ik kwam thuis en realiseerde me plots dat ik gewoon géén geld meer had. Dan ben ik een tijdje bij vrienden gebleven, maar dat kan je ook niet altijd blijven doen natuurlijk. Toen ging ik terug naar huis, waar ik nog een blik bonen had en een beetje rijst. Dat was echt alles wat ik nog in huis had. Dat was een heel eng gevoel. Ik had jarenlang al mijn energie en liefde in mijn muziek gestoken en uiteindelijk telde het voor niets. Gelukkig ben ik toen...wat is er toen weer gebeurd? Ah ja, ik ben aan een job geraakt. Maar ik wilde dat de muziek werkte, weet je? Ik had harder gewerkt dan eender welke schoenenverkoper. Het was erg beangstigend, een harde realiteit. Ach, misschien maak ik gewoon geen populaire kunst, dat kan ook.” (lacht)