Hrsta :: “Ik zie mezelf een nummer van Françoise Hardy brengen”

goddeau: In de studio werk je nochtans met verschillende muzikanten samen, maar live zijn jullie slechts met drieën. Zoek je dan een andere manier om de songs te brengen of laat je er bewust enkele vallen?
Moya: “We dachten eerst dat we het merendeel van de songs niet zouden kunnen spelen, maar toen we het toch probeerden, werkte het wel. Je hoort live natuurlijk geen strijkers of bas, maar de bassound kunnen we wel live benaderen met een basversterker. Sommige songs hebben partijen die live niet gebracht kunnen worden, dat is wel jammer. De meeste songs kunnen wel in verschillende versies gebracht worden.”

goddeau: Wilde je bewust breken met je Godspeed-verleden door het debuut van Hrsta op een ander label uit te brengen?
Moya: “Nee hoor, ik heb nog steeds contact met hen en mensen blijven me vragen of Godspeed ooit nog zal spelen. En eerlijk gezegd, ik weet het echt niet. Dat het eerste album van Hrsta uitgebracht werd op Fancy, was vooral omdat het een sublabel van Alien8 is. Het is opgericht door de leden van Molasses en ik wilde hen steunen bij het uitbouwen van hun label. Misschien wilde ik ook wel aantonen dat niet elke band uit Montreal albums uitbrengt bij Constellation.”

goddeau: Of dat elke band typische postrock speelt. Hoe kijk je zelf naar het genre dat je mee vormgegeven hebt?
Moya: “Ik heb postrock altijd al een slechte term gevonden. Er zijn veel groepen die allemaal heel anders klinken en toch het label postrock krijgen. Maar eigenlijk hebben ze alleen gemeenschappelijk dat ze vooral instrumentale muziek spelen en niet de conventionele songstructuren volgen. Mensen hebben tot op zekere hoogte een eigen idee van wat postrock is en hoe het klinkt. Ik zag en zie Godspeed bijvoorbeeld niet als een voorbeeld van postrock, de groep herinnerde me vaak aan bands als Hawkwind. Het is beyond rock, rock times two.”

goddeau: Zou je de muziek die je met Hrsta maakt ook zo omschrijven?
Moya: (denkt lang na) “Ik zou het eerder in de traditie van psychedelica plaatsen, gemixt met soundtrackmuziek. Ik zou mijn muziek eerder omschrijven als iets kleurrijks en abstracts, zonder gedefinieerde vormen.”

goddeau: Tot slot: Montreal heeft twee taalgroepen, op je album vind je zowel Franse als Engelse titels. Is dat bewust gedaan?
Moya: “Montreal is een van de weinige tweetalige plaatsen in Canada, al zijn het vooral de Franstaligen die tweetalig zijn. Ik wil dat mijn muziek ook iets zegt over de plaats waar het ontstaan is, maar het mag niet te lokaal overkomen. Verschillende talen gebruiken in je songtitels geeft een internationaal gevoel. Ik zou graag ook nummers in het Frans brengen maar ik beheers de taal niet genoeg. Waarschijnlijk zou ik met een cover beginnen. Ik hou veel van de oude Franse en Belgische muziek. (denkt na) Ik zie mezelf wel een nummer van Françoise Hardy brengen.”