|
Een hele plaat schrapte Damon ’Badly Drawn Boy’ Gough na One Plus One Is One. Het puike Born In The U.K dat wél het daglicht mocht aanschouwen maakte gelukkig veel goed met zijn breed opgezette huiselijke drama’s. Toch is de aartstwijfelaar al niet meer tevreden met het werkstuk. "Ik doe mijn best om niet negatief te zijn hoor, maar…"
 goddeau: In de biografie die bij de plaat steekt, zeg je over Born In The U.K. dat je "wilde vatten wat Brits zijn betekent."
Gough: "Ik ben niet echt speciaal trots dat ik Engels ben. Het kan me niet schelen. Met Born In The U.K. wil ik meer de vraag stellen waarom identiteit ertoe doet. Waarom heb je een bepaalde identiteit? Omwille van de plaats waar je geboren bent, de omgeving waarin je opgroeide? Het is meer een onderzoek naar wat mij heeft gemaakt: als er een God is, is dit wat hij in gedachten had of miste ik het punt en is er iets wat ik beter had/zou kunnen doen? Iedereen heeft talenten in zich. Ik vond muziek bijna per ongeluk zelfs, het was niet wat ik zocht. Het gaat dus over geluk en stom toeval, dingen zoals de plaats waar je ter wereld komt."goddeau: Maar dat was niet het eerste plan. Wat ging er mis in de periode voor je aan Born In The U.K. begon?
Gough: "Ik heb er allang dik spijt van dat ik dat verteld heb want ik ben er moe van aan het worden om er elke keer over te moeten praten. Dat brengt de pijn en negativiteit van die periode terug en zo’n big deal is het niet, al was het dat wel op dat moment. Ik maakte een plaat die ik niet heb uitgebracht omdat ze niet juist aanvoelde. Het zijn negen maanden van mijn leven die ik verspild heb. Zo voelt het in ieder geval aan, al mag je dat zo niet bekijken want daar gaat een mens aan kapot. Ik kan de vraag waarom ook nog altijd niet beantwoorden. Ik weet het niet: het was geen slechte plaat, de songs waren best goed, maar het voelde gewoon niet aan als het juiste om te zeggen op dat moment. Deze plaat is één groot leerproces geweest voor me. Ik heb alles in twijfel gesteld. Zelfs de naam Badly Drawn Boy kan ik niet meer uitstaan eigenlijk. Ik zou ze willen laten vallen maar dat is niet evident: het is het merk hé."
 goddeau: Hoe begon je dan opnieuw?
"Door die ene plaat te dumpen werd ik heel productief. Drie maanden lang schreef ik aan de lopende band nummers waaruit Born In The U.K. dus voortkwam, dat eigenlijk ook maar gewoon EEN album is. Ik ben allang klaar ermee en heb zin om aan een volgend album te beginnen. Die onrust is er wel."
"Ach, ik veronderstel dat het toch belangrijk is om dat verloren album te vermelden: als dat was uitgekomen had ik de tijd niet gehad om die nieuwe songs te schrijven en zouden ze niet bestaan. Misschien moest het wel zo gaan dus. Nu ik op tour ben, schrijf ik niet meer en elke dag vraag ik me af of er zo songs verloren gaan, die nu nooit geschreven zullen worden. Elke dag dat ik niet schrijf, gaat er iets verloren denk ik." goddeau: Had je het gevoel dat je na het slechte onthaal van One Plus One Is One de lat hoger moest leggen dan je deed met dat geschrapte album?
Gough: "Ik had in elk geval het gevoel dat de tijd rijp was voor een grootser statement. Maar wat mijn persoonlijke smaak betreft, vind ik One Plus One Is One mijn beste plaat, al was het zeker niet commercieel. Born In The U.K. moest commerciëler klinken. Mensen beoordelen platen aan de hand van verkoopscijfers, maar dat zegt me niets. Het enige dat me iets doet is te weten dat ik een goede plaat heb gemaakt en mensen ervan houden. Maar je moet natuurlijk wel verkopen, anders is het nogal zinloos. Maar verkoop op zich zegt me niet veel: als platen gratis waren en mensen die van mij eerder zouden meenemen dan een rotslechte plaat, zou dat voor mij evenveel betekenen.
20 december 2006 |
|
