Lambchop :: Aw C'mon/No You C'mon

Schande. Driewerf schande. In de nieuwe Oor Encyclopedie krijgt Lambchop geen rubriek toebedeeld. Onterecht, zo menen wij die Nixon en Is A Woman, de twee vorige twee albums, in de platenkast hebben staan. Sinds kort bevindt zich daar daar ook ’Aw Cmon/ No You Cmon’, een verkapt dubbelalbum met 24 nieuwe tracks.

"Submitted with gratitude to everyone who has ever offered to us their kindness, support and understanding", zo meldt Lambchop ons. Frontman Kurt Wagner mag er in interviews nog zo op hameren dat Aw C’mon en No You C’mon twee op zichzelf staande entiteiten zijn, de songs op beide albums blijven onderling inwisselbaar. Wagner schreef gedurende vier maanden één song per dag, destilleerde uit die creatieve periode 24 composities vol ironische observaties en verdeelde die netjes over twee cd’s.

De sound op het nieuwe werk is nergens nieuw maar wie in slaap viel tijdens de uitgesponnen, op piano drijvende sfeerplaat Is A Woman, mag zich verwachten aan een rijkere sound die teruggrijpt naar Nixon. Rijk georkestreerd, gitaar op de voorgrond en veel plaats voor strijkers. Nergens iets dat naar overproductie ruikt, opmerkelijk voor een band die zestien leden rijk is.

Meer opvallend is dat Wagner het gros van de songs schreef als een soundtrack voor Sunrise, een film van F.W. Murnau uit 1927, waarvoor Zita Swoon eerder al een alternatieve soundtrack leverde. Wat we te horen krijgen zijn instrumentals en fraai gecroonde songs die kabbelen in het grensgebied van country en soul. Mijlen ver van wat hip klinkt en zo zacht als een lammetje. Misschien te eenvormig om te blijven boeien maar niettemin: de betere namiddagmuziek.