Califone :: ''De luisteraar beslist zelf wat uit de songs gehaald kan worden''

Tim Rutili en de zijnen hebben intussen de woeste, gemuteerde blues van Red Red Meat achter zich gelaten, en hun laatste album, het bijzonder fijne Roots & Crowns, blijft ook ver uit de buurt van de hoekige experimenten die de groep nog hanteerde op Heron King Blues uit 2004. Maar selling out, it ain’t. Zelfs nu hij toegankelijker dan ooit is, blijft Califone een band om de tanden op stuk te bijten.

Zij die de band al aan het werk zagen (met een beetje moeite vindt u vast een van die bleke bengels) zullen het beamen: als Califone neerstrijkt in Leuven (op het verjaardagsfeest van goddeau, no less) en Diksmuide, zit de kans erin dat de aanwezigen worden getrakteerd op een potje spannende verwarring. Bij Califone bestaan er immers geen regels wat concerteren betreft, en naargelang de goesting van de leden, de beschikbare tijd en de respons van het publiek kan het dan ook alle richtingen uit. En meerdere tegelijk. Wij hopen alvast dat ze nog eens aan het trippen slaan en het bijltje er pas na een uur of drie, vier bij neergooien.

Intussen draait de band al een klein decennium mee in het indiewereldje. De behoorlijk indrukwekkende stroom releases en onvoorspelbare optredens hebben ervoor gezorgd dat het gezelschap kan rekenen op de onvoorwaardelijke trouw van een kleine horde hardcore fans, maar zelfs binnen de scene is Califone voor velen nog onbekend terrein. Dat de band er een kunst van gemaakt heeft zichzelf stokken in de wielen te steken zal daar vast wel iets mee te maken hebben. Ook op Roots & Crowns wordt er kwistig gerotzooid met melodieënpracht, intrigerend tekstmateriaal en spontane aanvallen die pas na enkele beluisteringen lijken te kloppen. Het is de groep zelf die door zijn werkwijze de luisteraar aliëneert: songs lijken plots in elkaar te stuiken, volgen enkel hun eigen grillige logica, en zitten vol met stoorzenders als vreemde loops, exotisch gerammel en geluidsmanipulatie.

Sparklehorse met meer ritmische vindingrijkheid, een schizofrene Eels, krautrock voor de 00’s: de lijst vergelijkingen en beschrijvingen die Califone te beurt valt, is onbeperkt, en ook een gevolg van de schijnbaar incoherente manier van songs maken die als een rode draad door het werk van de band loopt. Toch is er verandering merkbaar tussen het debuut en het jongste album: "Die aanpak is er inderdaad geweest sinds het begin, maar wordt na elke plaat bijgesteld en verfijnd, waardoor er een enorm verschil is tussen de eerste e.p.’s en het meer ontwikkelde Roots & Crowns. Op Heron King Blues werkten we zo snel mogelijk, en soms kwamen de ideeën pas nadat we onszelf eerst in een moeilijke positie gestuurd hadden. Bij de nieuwe plaat hebben we onze tijd genomen en alles langzaam laten rijpen. De twee werkwijzen hebben allebei wel hun voordelen, al willen we het weer anders aanpakken voor het volgende album: de songs inoefenen en zo snel mogelijk live in de studio op band zetten."

Ondanks de vals-rommelige songs, is het snel duidelijk dat het opnemen van een album bij Califone doorgaans niet op een paar vrije namiddagen gebeurt. Roots & Crowns is de meest opgesmukte, gelaagde en rijkst geproduceerde plaat die de band uitbracht: "Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het album een soort van collage zou worden: veel verschillende geluiden uit uiteenlopende omgevingen die door een song samengebracht zouden worden. Het idee was daarbij in de mate van het mogelijke een balans te vinden tussen toeval en ideeën die konden wegdrijven van het origineel, maar dan wel met een heel open aanpak. Zowat de helft van de songs werd op voorhand geschreven, maar de andere helft ontstond in de studio, en daarbij kon elk lid van de band ideeën bijdragen. Vaak waren dat dingen waar ik zelf nooit aan zou denken."