De Nachten, 26 en 27 januari 2007, De Singel

Vrijdag 26 januari 2007: Nacht Eén

Daarvoor was er immers te veel goede muziek en literatuur. Zo was het een blij weerzien met de weergaloos goede actrice Sarah De Boschere van theatercollectief De Roovers, een vrouw die wij ooit op een blauwe maandag anoniem ten huwelijk wilden vragen. Samen met haar collega’s zorgde ze voor het eerste kippenvelmoment: een beklemmende lezing van JMH Berckmans magnum opus Je kunt geen twintig zijn op suikerheuvel. De boekenbijlages van De Standaarden Humo overtroffen elkaar vorig jaar in superlatieven over Berckmans’ laatste. Terecht: zeker in deze lezing struikelden de jazz, de poëzie, de opsommingen van psychofarmaca en Berckmans’ onnavolgbare miserie over la condition humaine over elkaar in iets wat niet minder was dan Authentieke Literatuur. Benieuwd of de schrijver zelf in de zaal zat.

Nog meer authentieke gevoelens bij het concert van Spiritualized, een optreden waar wij ons meer op hadden verheugd dan op het verlies van onze maagdelijkheid destijds. Spiritualized is dan ook een belangrijke band: met Spaceman 3 combineerden Jason Pierce en Peter Kember eind jaren tachtig, begin jaren negentig de fuzz van The Jesus And Mary Chain en Curve met de garagerock van noisepioniers MC5. Met Spiritualized, Pierce zijn sologroep bond de man een uniek huwelijk aan tussen de psychedelica van Pink Floyd en tonnen gospel en soul. Ladies and gentlemen we are floating into space uit 1997 was in dat verband een hoogtepunt: verpakt als medicijn (!), drijvend op een dozijn effectpedalen en met meer verwijzingen naar drugs dan het verzamelde oeuvre van The Beat Generation. Verdere uitschieters: Let it come down (2002) waarin Pierce zijn tristesse met een heus symfonisch orkest en gospelkoor mengde tot een weemoedige maar o zo mooie cocktail, en Amazing Grace (2003), ’s mans back-to-the-roots-plaat die opnieuw rammelende garagerock a la The Stooges bood, melodieus lawaai en Pierces unieke gevoel voor een mooie melodie.

Om maar te zeggen dat Spiritualized niet van het minste is, en zeker niet in een akoestische bezetting. En toch klopte het plaatje vanaf de eerste noot: het strijkkwartet, waaronder een erg mooie altviool en een sublieme cello, klonk, samen met de elektrische Rhodes-piano en Pierces folkgitaar ronduit hemels. De drie zwarte soulzangeressen vervolledigden de sound tot een concert dat zo mooi, zo hartverscheurend was dat wij ons meer dan een uur in het hoogste paradijs waanden. "Don’t Come Down", "Hold On", "Oh Baby", "Lord Let It Rain On Me"... Pierce richtte zich rechtstreeks tot De Allerhoogste in een biecht die kippenvel genereerde. Toen hij op het einde ook nog eens naadloos de intro van Ladies And Gentlemen liet overvloeien in de evergreen "Only Fools Rush In (I Can’t Help Falling In Love)" en besloot met de gospelklassieker "Oh Happy Day" hadden wij onze conclusie al lang klaar: na Galaxie 500, Nirvana, Sonic Youth en Jeff Buckley staat deze Spiritualized diep in onze heilige top vijf van beste concerten ooit gegroefd.