De Nachten, 26 en 27 januari 2007, De Singel

Maar uiteraard was iedereen de eerste nacht gekomen voor Daan. Daar waar (mvs) begin december 2006 nog concludeerde dat de man zijn show aan kinderziektes leed, stond de groep nu op kruissnelheid: prima geluid, meesterlijk samenspel, voortreffelijke mix. Al van opener "The Mirror" was het duidelijk dat hier een feestje ging losbarsten en ja hoor: bij "The Player" veerde de zaal collectief recht. Daan voegde daar nog een schepje bovenop door met een draadloze gitaar vanuit de coulissen van de eerste zijverdieping te komen aanzwaaien. Toen hij ook nog eens vroeg in de set met een grote grijns vlekkeloze versies van "Swedish designer drugs" en "Housewife" ("Ze vertelden mij dat dit commerciële zelfmoord zou zijn. They were wrong.") bracht, ontplofte de zaal. Daans laatste plaat The Player staat vol van die artistiek verantwoorde euro-kitsch. Daan is ABBA voor intellectuelen, The Pet Shop Boys heruitgevonden, is, met andere woorden, feestmuziek met gouden randjes. In "Promis Q" slaagde hij bijvoorbeeld in niets minder dan de Duitse taal weer hip te maken, voorwaar een prestatie die kan tellen. Tegen bisnummer "Adrenaline" hadden wij onze conclusie dan ook al lang klaar: Daan hoort evengoed bij De Nachten als friet met stoofvlees. Never change a winning team!

Nacht nummer twee bood heel wat minder vertier, ook al door een barstende verkoudheid van ondergetekende. Extra-Drummer, een compilatie van outtakes van de verfilming van Brusselmans’ Ex-drummer was ronduit degoutant. Gratuit geweld, shockeren om te shockeren, niet-erotische seks...Laat u niets wijsmaken: afgaande op dit wordt deze film de stinker van het jaar. Desalniettemin waren wij razend benieuwd naar de band van de soundtrack: goed volk als Arno en Flip Kowlier zou de bühne bevolken. Helaas moesten wij door een vertraging in het uurschema kiezen tussen dit en de fabelachtige Cowboy Junkies, een verscheurende keuze.

Wij zijn dan toch maar tijdig verkast naar de andere zaal, vroeg genoeg om Paul Mennes en De Roovers een concertlezing te horen geven van ’s mans nieuwste, in maart te verschijnen roman Kamermuziek. Terwijl Mennes zelf ambient-, triphop-achtige geluidjes uit zijn laptop toverde, amuseerden Sarah De Boschere en Benny Claessen (remember Het geslacht De Pauw op tv) zich rot met een tekstfragment dat een vleesgeworden persiflage op Sex and the city bood. Hilarisch. Afgaande op dit en andere fragmenten ligt Kamermuziek op een loodrechte lijn met Tox, Soap en Web en bevestigt hij Mennes status (de Douglas Coupland der Vlaamse letteren) ten voeten uit.

Tijd voor onze absolute jeugdhelden. Immers, iedereen wie zestien was op het eind van de jaren tachtig en een beetje smaak had beschouwde The Trinity Session als zijn bijbel, de soundtrack bij uitstek voor puberpoëzie met kaarslicht of intimistisch gestoei met je eerste lief. Less was more voor The Cowboy Junkies, getuige hun uitgebeende, skeletachtige cover van Lou Reeds "Sweet Jane". Maar inmiddels zijn we negentien jaar verder en is de groep geëvolueerd. Niet noodzakelijk ten kwade: daar waar het publiek tijdens vroegere concerten muisstil moest zijn om de nummers ook maar een beetje te horen, baadt de groep anno 2007 in een stevige, elektrische sound, compleet met wahwah- en flangerpedaaltjes, die sterk herinnert aan de twee eerste albums van Texas — voordat die groep zou degenereren tot een commerciële hitfabriek. Mooie blues dus, op temperatuur gebracht door de magnifieke, hese stem van Margot. De band bracht veel songs van het nagelnieuwe, in april te verschijnen At The End The Path Is Taken en dat doet het beste vermoeden: soulvol, bluesy. Overigens verzekerde Margot ons dat haar groep nog terug zou komen naar Belgie, dus dat belooft.

De Nachten anno 2007 bood een mooie staalkaart aan van wat leeft binnen hip cultureel Vlaanderen. Door een slimme programmering tussen literatuur en muziek kom je bovendien altijd mooie ontdekkingen tegen, al mag de programmatie wat ons betreft nog wat avontuurlijker en mag het theaterluik hoger mikken dan veredelde lezingen. No hard feelings dus, en wij blijven de organisatie tot aan ons sterfbed dankbaar voor het bloedmooie concert van Spiritualized. Je kan slechtere dingen doen met vijfentwintig euro, dachten wij zo.