Donkey Diesel, 7 februari 2007, AB Club

Geen betere klantenbinding dan een karrenvracht platen gratis uitdelen aan een bende graaigrage toeschouwers. Dat beseffen de lui van Donkey Diesel maar al te goed, het spreekt voor hen dat ze het doen na een in zweet gedrenkt, pompend goed optreden.

Praise the lord! Na Donkey Diesel’s Charm en bastaardkind Prima Donkey’s Rhytme Exotique komen Gunter Nagels en de zijnen opnieuw met een plaat af. Bravado! wordt met een vers concert in de AB Club voorgesteld. Dergelijke optredens zijn dikwijls een zenuwachtige bedoening. De band in kwestie heeft de nummers vaak nog nooit live op een publiek losgelaten, beide kanten van de zaal moeten nog wennen aan het nieuwe materiaal en je kan er Yankeedoodle op zeggen dat de keet pas echt loskomt eens een assortiment oudere, meer bekende, nummers passeert. Niets van dat vanavond, de toegankelijkheidsdrempel van Bravado!’s nummers blijkt snel al even miniem als de afstand tussen het publiek en frontman Nagels.

Van de nieuwe songs onthouden we vooral "That Fit", één van de weinige nummers waarin Nagels nog Charm-gewijs uit zijn dak gaat. "Mama don’t know what triggered that fit", briest hij, en het publiek vast ook niet. Want tot dan toe hield Donkey Diesel het opvallend rustig. De band nadrukkelijk voortgestuwd door Kasper Devos’ onnavolgbare gitaar, legt een tikkeltje meer de klemtoon op de melodie dan voorheen.. De backing vocals van Gregor Engelen, Kike Noviello en Buni Lenski klinken zalvender dan ooit, Nagels en Engelen wagen zich aan een duetje en op een gegeven moment blijft Nagels zelfs alleen over met Bruno Melon en zijn contrabas.

Sentimenteel wordt het nergens, maar de Donkey’s bewijzen hier dat het ook ingetogen kan. Donkey Diesel bewaart alle elementen die het zich eigen heeft gemaakt, maar laat het sommige aspecten ditmaal zwaarder doorwegen. Zo druppelt uit de Bravado!-songs wat meer blues en wordt de polka een tikkeltje teruggeschroefd. Niet dat de rem wordt opgezet, Nagels blijft complexloos door de microfoon grommen, tot groot jolijt van de misplaatste yeehaa’s uitkramende dames vooraan in het publiek.

Die blijken later dan toch vooral gekomen voor de van Donkey Diesel’s Charm bekende nummers, als daar zijn: lichtjes herwerkte versies van "Fountain Of Fools" en "Angel On The Balcony". Dé klepper is echter "Midnight Jailfest", dat zo rauw en opwindend over het publiek rolt dat dolenthousiaste toeschouwers spontaan pinten beginnen aan te bieden. Dat publiek is naast stevig vertegenwoordigd immers ook helemaal weg van wat alles wat er op het podium gebeurt. Dit is geen allegaartje Clap Your Hands Say Yeah-fans gemengd met een erg uitgebreide guestlist, dit zijn fans die weten waarvoor ze komen, en die op hun wenken worden bediend.

Voor de bis wordt ouwe rot Mil Fingertips uitgenodigd om even mee te komen tokkelen. De spanningsveer is ondertussen gebroken, "zich amuseren" is belangrijker geworden dan een deftig optreden brengen. Die aanpak werkt wonderwel: het opgetut vrouwvolk vooraan gilt om ter schelst "Milleke!".Milleke laat zich die aandacht met een ondeugende glimlach welgevallen en de rest van de band breit een knallend slotakkoord aan de avond. En dan komen de gratis platen tevoorschijn en verandert het publiek in een roedel egoïstische wolven, hongerige Somali’s die staan te drummen voor een vrachtwagen met rijst. De mannen van Donkey Diesel zelf monsteren het schouwspel met een pint in de hand en een smile op het gezicht.

Het is geen toeval dat de debuutalbums van Donkey Diesel en Prima Donkey allebei live zijn opgenomen (al is op Rhytme Exotique geen seconde het publiek te horen). Zet de troepen van Gunther Nagels in een studio en ze verliezen vast de helft van hun charme. Donkey Diesel is een live-groep bij uitstek, en dat bewezen ze vanavond gewoon opnieuw.