iLiKETRAiNS :: ''We houden van tragische gebeurtenissen''

Vorig jaar verbaasde iLiKETRAiNs vriend en vijand met glaciale postrock die tragische personages naar de voorgrond brengt. Ondertussen zijn ze druk bezig de laatste hand te leggen aan hun debuutalbum. Maar eerst is er nog een passage op het Music In Mind-festival.

Wat hun tweede optreden op Belgische bodem zal brengen, blijft voorlopig een open vraag, maar het zal ongetwijfeld een indrukwekkend spektakel worden. In afwachting daarvan spraken wij alvast even met Guy Bannister, Alistair Bowis en Dave Martin, die vanwege zijn diepe bariton onmiddellijk vergeleken wordt met andere zangers: "Ik word vaak vergeleken met Neil Hannon (The Divine Comedy), wat ik verschrikkelijk vind. Ik hou niet van zijn muziek. Stuart Staples (Tindersticks – jbo) wordt ook vaak aangehaald. Maar mensen mogen me gerust met iemand anders vergelijken, dat stoort me niet."

goddeau: Iedereen vraagt jullie ongetwijfeld steevast waarom jullie die groepsnaam gekozen hebben, maar laten we het eens omdraaien: waarom moeten we treinen fijn vinden?
Dave Martin (zang, gitaar): "Omdat ze de toekomst van het transport zijn, nu onze natuurlijke bronnen uitgeput raken, moeten we gewoon opnieuw meer met de trein reizen."
Alistair Bowewis (bas): "En daarnaast heb je de geschiedenis van het transport. Het is een mooi concept."
Guy Bannister (gitaar, rhodes en synths): "Ik weet niet hoe jullie hier in Europa tegen treinen aankijken, maar in Engeland zijn mensen er niet echt op gesteld. Ze hebben altijd vertraging, er zijn allerlei problemen…Ooit was het zo’n belangrijk vervoermiddel, en nu is het in verval."
Martin: "Die tragische ondergang van mensen en gebeurtenissen spreekt ons enorm aan. Daarom hebben we ook voor deze groepsnaam gekozen."

goddeau: Jullie oude treinpakken dragen dan bij tot die sfeer van verval, veronderstel ik?
Martin: "We dragen ze niet continu hoor. We hebben ook elk maar één paar, dus ondertussen zijn ze zo vuil dat ze op zichzelf blijven rechtstaan. (Hilariteit) Het is overigens niet zeker dat we ze zullen blijven dragen."

goddeau: De tragiek die je net aanhaalde, vormt echt een rode draad door je teksten. Ga je bewust op zoek naar die verhalen?
Martin: "We ontdekken de meeste eigenlijk bij toeval. We lezen allemaal veel en op het internet vind je ook geregeld informatie. Het voelt aan alsof die verhalen ons vinden, eerder dan wij hen. Mensen vragen ons nu ook om over deze of gene een nummer te schrijven, en dan zoeken we daar informatie over op."
"Natuurlijk kunnen we nu niet zeggen of we volgend jaar nog steeds met deze thema’s bezig zullen zijn, laat staan over vijf of tien jaar. We werken momenteel aan nieuwe nummers voor ons debuut. Eén van de nieuwe songs die we al spelen gaat over William Brydon. Tijdens de eerste Brits-Afghaanse oorlog (1842) moest het Britse leger naar India vluchten, en Brydon was de enige van de 16 500 blanken die de terugtocht heeft overleefd. Het is een heel interessant verhaal, je moet het echt eens opzoeken."