Wixel :: ''Ik kan toch moeilijk gewoon op 'play' drukken?''

Nauwelijks een jaar geleden was hij nog een goed bewaard geheim onder vrienden en kennissen met de juiste vrienden en kennissen, maar ondertussen staat de jonge Zaventemnaar Wim Maesschalk geregeld in de kijker. Zijn debuut-cd Heart draagt daar in niet onbelangrijke mate toe bij. De sprankelende indietronica bracht Maesschalk eerder al naar de AB en het Klara-festival. En nu is Music In Mind aan de beurt.

Voor de buitenstaander lijkt het allemaal wel heel snel te gaan, maar eigenlijk bestaat Wixel al verschillende jaren. In de zomer van 2002 liet Maesschalk een eerste keer van zich horen, zij het wel nog gewoon onder zijn eigen naam. Waarom besloot hij dan toch voor een pseudoniem te kiezen?
Wixel: "Eigenlijk bracht ik die eerste nummers "anoniem" uit. Mijn e-mailadres stond er wel bij maar ik gaf geen naam op als uitvoerder en verschillende mensen vonden dat vervelend. En omdat ik in die periode wel eens Wixel genoemd werd, is het die naam geworden. Ik speelde toen nog bij A December Lake maar we konden niet zo vaak repeteren, dus schreef ik in mijn vrije tijd wat eigen nummers en bracht ik die ook uit. We hadden eigenlijk allemaal onze eigen projecten naast de groep. En omdat A December Lake ermee ophield, had ik meer vrije tijd en dus nog meer tijd voor Wixel. Toen steeds meer mensen me contacteerden voor nummers, startte het pas echt. Ik heb na A December Lake wel kort met andere mensen samengespeeld maar solo ging me beter af."

goddeau: Toch speel je nu opnieuw met een groep: Guernica. Zelfs Wixel is een groep geworden, zowel Ulrike Dragon als Nil Ramos (Naifu) spelen nu samen met je, twee collega’s van bij A December Lake bovendien.
Wixel: "Ulrike speelde toen samen met Michael van Guernica en daar zochten ze op een bepaald moment een nieuwe gitarist. En omdat ik zin had om te rocken, ben ik dan met hen beginnen te spelen. De line-up is ondertussen nog een paar maal veranderd, ook omdat Michael heel uitgesproken ideeën heeft, maar zelf vind ik die groepsdynamiek heel fijn. Bij Wixel had ik het na een tiental keer wel gehad om alleen met een laptop en gitaar te spelen. Het werd ook voor mij saai. Als je in een groep speelt, is het niet alleen interessanter om naar te kijken maar is het ook niet zo erg om eens iets fout te spelen. Je kijkt even naar elkaar en lacht eens, terwijl als je alleen bent en je speelt een fout, dan voel je je belachelijk."

goddeau: Wie maakt dan nu de nummers? Jij alleen?
Wixel: "De laatste tijd steeds minder eigenlijk. We starten bijvoorbeeld uit een loop maar dan kan het nog helemaal veranderen. Het is nogal wazig, soms schrijf ik nummers alleen, dan werk ik eens samen met Ulrike of met ons drieën. Ik speel uit Heart ook maar twee nummers. Ik wil de computer nu ook meer gebruiken als instrument. We hebben een paar jaar geleden wel eens een aantal nummers uit Heart gespeeld maar dan in een volledige andere setting."
"Ik was gevraagd voor Dame Blanche maar omdat er geluidsbeperkingen waren, was ik de enige niet-akoestische groep en daar had ik geen zin in. Dus hebben we met vijf man drie weken gerepeteerd voor die avond en een akoestische set gebracht. De kartonnen doos van de laptop werd gebruikt als drum en de laptop zelf gebruikten we niet. We hebben in die setting nog een paar keer gespeeld maar omdat we zo ver van elkaar woonden, was het gewoon moeilijk om te repeteren. Daarna heb ik nog samen gespeeld met onder andere Thomas (Bartosik, ex-A December Lake) en Javier Tobar (Coldstare); dat was veel meer elektronisch, en met veel gitaren. Ik heb lang geëxperimenteerd en gezocht maar uiteindelijk bleek het samenspelen met Nil en Ulrike me het meeste te liggen."