William Elliott Whitmore :: ''De drie albums zijn mijn gooi naar het eeuwige leven''

goddeau: Dat is herkenbaar, ik moet je trouwens nog bedanken omdat ik door jouw albums de muziek van Roscoe Holcomb heb leren kennen.
Whitmore: "Echt? Cool, man! Het is altijd goed om iets te horen, en dan eens na te gaan waar die artiest z’n inspiratie haalde, terug te gaan in de tijd. Je moet zeker ook wat dingen van Doc Watson in huis halen. Het is door het internet ook makkelijker geworden om aan dingen te geraken. Ik vind werken met een computer pokkesaai, maar ik vind het wel super om te horen hoe mensen muziek vinden en leren kennen via anderen en door te downloaden. Ik heb me er dan ook bij neergelegd dat mijn muziek waarschijnlijk ook gedownload wordt."
"Als ze op die manier dingen leren kennen, dan is het zo. Ik leef van optreden en de verkoop van m’n cd’s, en ik ben mensen echt dankbaar als ze de albums kopen, al denk ik soms... misschien moet muziek gewoon gratis zijn, net als water. Dus ik zit wat dat betreft tussen de twee benaderingen in. Ik neem het geld graag in ontvangst, want zo onderhoud ik mezelf, maar uiteindelijk wil ik ook gewoon gehoord worden. Enkel in het geval van Metallica vind ik het gezeik. Die kerels zijn miljonairs, en zijn zo ver geraakt omdat jongeren meer dan twintig jaar geleden met cassettes rondzeulden."

goddeau: Je drie albums zijn stilistisch en inhoudelijk heel coherent, als hoofdstukken uit eenzelfde boek. Is dat bewust gedaan, of is het gewoonweg hoe jij de wereld ervaart?
Whitmore: "Ja, natuurlijk. Als je het op die manier bekijkt, dan is de muziek die ik maak heel autobiografisch. Het gaat vaak over dingen die me overkomen zijn. Zoals je zegt zijn de albums eigenlijk de drie delen van een groter verhaal. Het was gewoon mijn manier om met bepaalde dingen om te gaan, vooral dan met het verlies van enkele dierbaren. Het op een creatieve manier verwerken, leek me een oplossing die beter was dan heil zoeken in zelfdestructie of depressiviteit te gaan cultiveren. Waar zit de schoonheid van kunst als het je niet kan helpen om het leven onder ogen te zien? Of je nu een schilder bent, of een fotograaf of een muzikant, dat blijft toch hetzelfde?"
"Bepaalde gebeurtenissen moeten er nu eenmaal zijn om je over de streep te trekken. Als kind had ik helemaal niet de ambitie om muziek te maken of te schrijven, maar toen ik het overlijden van een paar mensen moest verwerken, had ik plots ook iets om over te schrijven en zingen, en dan ben ik expressie gaan omzetten in songs. Ik ben toen gaan beseffen waar het in zoveel kunst over gaat: getting things off your chest. En daar gaan die drie platen inderdaad over. Als je ze allemaal achter elkaar beluistert, dan krijg je meteen m’n hele verhaal te horen." (lacht)

goddeau: Gaat het vanaf nu dan in een andere richting evolueren? Je hebt net ook een e.p. uitgebracht met Jenny Hoyston.
Whitmore: "Ik denk het wel. Ik ben op een andere manier songs gaan schrijven sinds het derde album. Ik ben meer buiten mezelf gaan kijken, geëngageerder, misschien zelfs beïnvloed door het huidige politieke klimaat, en dat heb ik nooit eerder gedaan. Ik ben nog altijd geen Woody Guthrie of Bob Dylan, maar het is een uitdaging om het eens te proberen, en ik zie wel of het iets wordt. Het is zeker wel plezant om ander volk op de plaat te hebben, maar ik vermoed dat soberheid wel zal blijven: ik hou van het idee dat de muziek nog een tijdje mee kan, en ik zou het dan ook jammer vinden als er te veel aan geprutst zou worden. Ik moet het ook nog live kunnen spelen in m’n eentje, weet je. De albums komen dan eigenlijk pas op het tweede plan. Het mag allemaal niet te moeilijk zijn, want de drank doet soms ook al z’n werk." (lacht)

goddeau: Je bent met elke plaat iets bekender geworden. Hoe ver denk je zo door te kunnen gaan?
Whitmore: "Ik mag eigenlijk niet klagen: er is vast een niveau van bekendheid waar ik nooit voorbij zal geraken, maar ik heb nu al een pak meer mensen kunnen bereiken dan ik ooit had durven hopen. Anderzijds weet ik ook wel dat ik met m’n muziek nooit op de radio zal gedraaid worden, dat ik veroordeeld ben om in de marge rond te hangen, maar dat is prima. Ik vertrouw erop dat er altijd wel een paar mensen zijn die me blijven volgen."

goddeau: Ik heb alleszins gemerkt dat er nogal wat jongeren zijn die genoeg hebben van de hypes van vandaag, de klassiekers (her)ontdekken, en op zoek gaan naar pure expressievormen, wat waarschijnlijk ook het succes van Johnny Cash verklaart.
Whitmore: "Tuurlijk, net zoals wij toen we punk gingen beluisteren. En daar kom je op het terrein van de tijdloze muziek. Johnny Cash was zo’n figuur waar ik altijd naar heb opgekeken: hij had net als ik een plattelandsachtergrond en hij zong er ook over. Binnen honderd jaar zullen zijn songs nog altijd niet achterhaald zijn. Zelf probeer ik ook zulke dingen te bereiken, er zijn nu eenmaal thema’s die los staan van de tijd, dus die drie albums zijn mijn gooi naar het eeuwige leven." (lacht)