I’m From Barcelona :: ''Baarden gaan niet meer verdwijnen''

En opnieuw springt er zo’n groepje uit de ochtendradio om zich met een verschrikkelijk aanstekelijk nummer in je hoofd te hameren. Waarna je de rest van de dag "nananaaa" voor je uit loopt te neuriën, tot je de aanstokers wel door de muur zou willen sleuren. Ter verantwoording, Emanuel — he knows nothing — Lundgren van I’m From Barcelona.

Gedachten aan het veelkoppige van The Polyphonic Spree en de vrolijke levensvreugde van The Flaming Lips live zijn nooit ver weg bij deze negenentwintig leden tellende groep uit Zweden. Vrolijke songs met veel toeters en bellen en een joyeus koor kleuren hun heerlijke titelloze debuut vol meerstemmige koorzang. "Eén van die stemmen kon de jouwe zijn", schreef een Amerikaanse recensent, en Lundgren spreekt hem niet tegen.
Lundgren (gitaar/zang):"Daar gaat het inderdaad om. I’m From Barcelona begon als iets om mijn vakantie mee te vullen: gewoon muziek maken en met de vrienden samen zijn. Ik nodigde niet alleen mijn muzikantenvrienden uit, maar al mijn vrienden, zelfs al wist ik niet of ze konden zingen. Het moest voor iedereen zijn. We wilden één cd maken die we aan andere vrienden konden verkopen en misschien één optreden geven. Na dat eerste concert vond ik het echter veel te fijn om te stoppen en voor je ’t weet ben je anderhalf jaar verder. En we zijn nog steeds vrienden!"
"Live eindigt dat dan al eens in chaos, dan duiken er mensen uit het publiek achter me op, maar dat maakt niet uit. Bij een optreden zijn we met driehonderd man in één ruimte en we willen allemaal, publiek én band, plezier hebben. Er is geen verschil tussen ons en het publiek. Ik slaag er zelfs niet in I’m From Barcelona als een band te zien, ik zie gewoon mijn vrienden rond mij op het podium: het is meer dan een groep."

goddeau: Je bent 29, ik veronderstel dat je al een heel parcours van groepjes achter je hebt liggen?
Lundgren:"Ik zit al sinds mijn twaalfde in allerlei bandjes, maar ik vond er niet echt één waarin ik wilde blijven. Tot nu, ik denk dat ik er nu vrij dicht bij ben. De helft van de band heeft al in allerlei groepjes gezeten, de andere helft heeft een ongelofelijk jaar gehad. (grinnikt) Het vreemde is dat zij nooit iets anders hebben gekend dan een groot publiek, terwijl de anderen ook gespeeld hebben voor drie man en een paardenkop in een klein dorpje in de bossen. Misschien moeten ze dat ook maar eens leren ooit, anders is het te gemakkelijk voor hen." (lacht)

goddeau: Ik kan me voorstellen dat touren met meer dan twintig mensen een hoop organisatie vergt.
Lundgren:"Ja. Er zijn momenten dat ik me vertwijfeld afvraag waarom ik in godsnaam een band met negenentwintig leden moest starten. Maar dat is voor de tour, als ik met een excelblad bij de hand iedereen moet vragen wanneer hij kan en wanneer niet en naargelang vakjes rood of groen aankruis. Eenmaal we vertrokken zijn, dan weet ik het weer. Het moet de ultieme tourervaring zijn om met zoveel vrienden op pad te zijn. Als je een groep van vier bent, ontwikkel je na verloop van tijd een vreemd gevoel voor humor omdat je niets meer hebt om over te praten. Bij ons kun je altijd wisselen van gesprekspartner als je wat uitgebabbeld bent met iemand."
"Maar het kan soms vreselijk zijn, zoals die keer na De Nachten in Antwerpen toen middenin de nacht bleek dat onze vlucht was geannuleerd. Daar sta je dan, moet je een bus huren om helemaal naar Zweden terug te reizen. Het was een lange trip naar huis. Dat is de keerzijde van met een grote groep te touren."

goddeau: Dat krijg je met Ryanair. Hoe moeilijk is het om met je vrienden in een groep te zitten? Onvermijdelijk moet iemand de rol van de baas op zich nemen.
Lundgren:"Plots moet ik de tourleider gaan uithangen, en dat is wel vreemd voor me. Gelukkig zijn we allemaal volwassen en moet ik niemand vertellen wat te doen. Dat zou wel anders zijn als we nog achttien waren, bij zevenentwintigjarigen hoef je gelukkig niet meer de dictator uit te hangen. Ik heb ook van bij het begin duidelijk gesteld dat ik de touwtjes in handen hield, dus niemand moet komen zeuren om een solo of dat hij ook songs wil schrijven. Heel wat andere songschrijvers in de groep voelen zich door het succes en de drive van deze groep wel gesterkt om hun songs ook uit te brengen op MySpace en op te treden. Dat is fijn om vast te stellen."