Low :: ''Ik wil me niet verbergen voor de anderen''

In 2005 kwam er onrustwekkend nieuws: Alan Sparhawk, de zanger-gitarist van Low, had abrupt de tour afgebroken wegens mentale problemen. Maar liever dan een flauw excuus te zoeken of weg te vluchten in excessief drugsgebruik, gaf Sparhawk aan zijn fans tekst en uitleg. Ook tijdens het interview praat hij nog honderduit over de twijfels waar hij toen mee worstelde, en ook wel een beetje over het nieuwe album natuurlijk.

goddeau: Ik las dat je The Great Destroyer een heel bitter album vond. Vind je dat nog steeds?
Alan Sparhawk: "Bitter? Ja, misschien wel. Tijdens het schrijven van dat album vroeg ik me af wat er allemaal aan de hand was. De spanning en de frustratie die ik toen voelde kwamen terug in de songs en ons geluid. Op het nieuwe album zijn die frustratie en die spanning er ook nog, maar is het ook gefocust, directer. Ik heb de tijd gehad om rond me te kijken en me bewuster te zijn van dingen. Het helpt ook wel om die gevoelens te kunnen kanaliseren en uit te drukken. Misschien kan ik er nu ook op een volwassener manier mee omgaan, maar het verandert nog steeds van dag tot dag."

goddeau: Kwam die frustratie voort uit je persoonlijke leven of waren er spanningen binnen de groep?
Sparhawk: "Het kan van veel zaken afhangen. Tijdens de tour heb ik een tijdje in een hospitaal verbleven. Ik probeer nu vooral gezond te blijven. Zak (Sally, bassist – jbo) heeft in die periode ook de groep verlaten. Daar was niet één reden voor, hij heeft nu bijvoorbeeld ook een gezin. Ik kampte met problemen en iedereen was op zoek naar antwoorden rond hoe het nu verder moest."
"Het was heel zwaar maar ik heb wel het gevoel dat iedereen nu de plaats waar hij thuishoort gevonden heeft. Er is veel veranderd voor iedereen maar zoiets kan je ook niet tegenhouden. Natuurlijk heeft dat ook zijn invloed gehad op de muziek. Ik kan verschillende zaken aanwijzen die deze plaat mee gevormd hebben maar op veel manieren overstijgt muziek dat ook allemaal en staat ze daar los van. Eigenlijk was ik vooral verbaasd dat ik er nog in geslaagd ben om zoveel te schrijven. Het was een periode waarin ik ernstig ziek was en ik was bang dat ik er niet meer in zou slagen om me creatief te uiten. Ik ben zo gewend om met creatieve zaken bezig te zijn dat het een ramp zou zijn mocht ik dat niet meer kunnen."

goddeau: En vind je dan geen kracht in je geloof?
Sparhawk: "Ja, muziek en religie zijn wel belangrijk. Het reikt je concepten en een taal aan waarmee je begrijpt wat er gebeurt en hoe je eraan moet werken. Het zal je niet redden of je uit het slop trekken maar het helpt wel. Je moet het zelf doen en eraan werken maar het is er wel om je te steunen. Maar als je met mentale problemen kampt, dreig je ook die houvast te verliezen."

goddeau: En de steun van je gezin dan? Je hebt twee kinderen, niet?
Sparhawk: (glundert) "Hollis is bijna zeven nu en Cyrus drie. Het zijn goede kinderen. Het is wel grappig om te zien hoe de oudere zus en de jongere broer met elkaar omgaan. Ze spelen altijd samen maar Cyrus pest zijn zus natuurlijk ook graag."

goddeau: Hollis ging mee op tour vroeger, nu nog steeds?
Sparhawk: "We doen nu minder lange tours en Hollis gaat naar school, dus proberen we daar rekening mee te houden. Soms blijft ze thuis met een vriend van ons maar we nemen hen nog steeds zo veel mogelijk mee. Het is ook anders als ze erbij zijn, het voelt beter aan. Zonder hen krijgen we de neiging ons te volwassen te gedragen en nemen we alles te serieus. Dankzij de kinderen weten we tenminste dat we het allemaal niet zo ernstig mogen nemen."

goddeau: Je hebt in 2005 ook een soloalbum met alleen jezelf op gitaar uitgebracht. Je speelt in drie groepen en toch maak je nog een album erbij. Voor iemand die bang is zijn creatieve uitlaatklep te verliezen, ben je wel heel actief.
Sparhawk: "Ik heb dat album gemaakt terwijl ik net heel ziek was. Ik speel al sinds ik een tiener was gitaar en ik heb er altijd een haat-liefdeverhouding mee gehad. Het is een instrument waarmee ik blijf worstelen. Maar toen genoot ik echt enorm van het gitaarspelen en dus heb ik de songs die ik toen schreef opgenomen bij een vriend in de studio. Normaal duurt dat spelplezier veel minder lang, dus vond ik het verstandiger om het op te nemen. Na de opnames heb ik het een aantal weken laten rusten en toen ik het opnieuw hoorde, vond ik het nog steeds goed en heb ik het wat herwerkt voor een album."