The Go Find :: ''We hebben het op een gezonde manier gedaan''

Een half uur op voorhand verschijnen we op de afspraak, en toch zit Dieter Sermeus van The Go Find al braafjes te wachten. Zelden zoveel welwillendheid meegemaakt, maar de man heeft dan ook een album te verkopen: "Voor mijn part beluister je de plaat op het toilet."

goddeau: Stars On The Wall is, in tegenstelling tot Miami, opgenomen met de hele band. Was dat op voorhand al het plan?
Sermeus: "Eigenlijk wel ja. Toen Miami werd opgenomen, was de grootste uitdaging om die plaat live te spelen, het was muziek die ik gewoon op m’n eentje op mijn kamer had gemaakt. Als je dan mensen rondom je verzamelt waarmee je een goeie groep vormt en je live wat begint te spelen, merk je dat je eigenlijk allemaal op dezelfde golflengte zit. Dan was het eigenlijk ook vrij logisch dat we voor die tweede plaat meer samen zouden werken."
"Ik moet eerlijk toegeven dat de reden waarom ik met Orange Black ben gestopt en die eerste plaat van The Go Find heb gemaakt, was dat ik geen compromissen meer wou sluiten en het eens op mijn eentje wou doen. En nu was het eigenlijk omgekeerd en zag ik het niet meer zitten om alleen op mijn zolderkamer aan mijn plaat te werken. Die vriendschap binnen een groep wou ik weer ervaren. Dat is een heel eerlijk antwoord, denk ik. Ik miste dat echt wel."

goddeau: Is The Go Find nu dan echt een volwaardige groep?
Sermeus: "Ik weet niet wat er in de toekomst zal gebeuren, maar wat mij betreft zijn we nu alleszins een echte band. Het is natuurlijk ook wel zo dat, zeker nog voor deze plaat, ik de man ben die de meeste beslissingen neemt, maar dat gaat allemaal op een heel natuurlijke, toffe manier, vrij organisch eigenlijk. Dus dat zit wel goed. Ik hoop dat het voor de volgende plaat dan nog meer uitgroeit tot een echt "groepsding" en dat we er nog meer een groepsplaat van maken. Maar die mannen spelen allemaal nog in andere groepen en schrijven daarvoor ook nummers, dus echt nummers aanleveren zal toch nog altijd vooral van mij moeten komen."

goddeau: Zal het live nu ook niet veel gemakkelijker gaan, nu de band samen de plaat heeft gemaakt?
Sermeus: "Ik merk dat toch, ja. We zijn wel kritisch dus we willen dat het echt keigoed klinkt, maar het werkt wel. Ik ben er echt wel opgetogen over eigenlijk. Ten tijde van Miami was het af en toe nog zoeken, die mannen hadden dan ook niet meegewerkt aan die nummers. Ze zijn het ook allemaal een beetje anders beginnen te arrangeren, zo zijn we als groep ook gegroeid."

goddeau: Waar liggen volgens jou de grootste muzikale verschillen tussen de twee platen?
Sermeus: "Het is heel duidelijk dat de eerste plaat veel elektronischer is. Op zich is het verschil eigenlijk niet zo groot, maar de invulling is totaal anders. Op Miami was alles met de computer gedaan, was mijn laptop het middel tot arrangement, terwijl we het nu met een analoge drum doen, een echte basgitaar ... alleen al door het feit dat het instrumentarium veranderd is, klinkt die plaat helemaal anders. Ik denk dat het verschil met Miami minder groot zou zijn als ik de plaat elektronisch had gearrangeerd."

goddeau: Er zitten ook meer popelementen in uit de jaren zeventig en tachtig. Vanwaar komen die?
Sermeus: "In de eerste plaats omdat ik zelf een zekere fascinatie heb voor de jaren tachtig. Misschien delen veel mensen die fascinatie niet (grinnikt), maar er is in de jaren tachtig ongelooflijk veel goeie muziek gemaakt. Sonic Youth is begonnen in de jaren tachtig! Dat is de muziek waarmee ik ben opgegroeid. Ik ben muziek beginnen spelen in ’91 of ’92. Mijn zus en mijn neef, die veel ouder zijn dan ik, waren al veel langer met muziek bezig. Ik kende dus wel Sister van Sonic Youth en zo, dat waren platen die in mijn omgeving te vinden waren toen ik vijftien jaar was. Maar toch was het vooral de popmuziek uit die tijd die me erg begon te fascineren, ik heb het dan over Hall&Oates en zelfs Duran Duran. Er zijn echt wel heel veel leuke dingen gemaakt toen, obscure dingen ook."
"De jaren zeventig waren dan weer vooral op het vlak van de klank een streefdoel voor deze plaat. Rumours van Fleetwood Mac bijvoorbeeld: die plaat is zo warm, op de snare zit flink wat body... de instructie voor onze engineer was dus dat we voor ons geluid meer die richting uit wilden gaan. Ik denk wel, of ik mag hopen dat we dat op een gezonde manier hebben gedaan. Het is niet dat dit een jaren tachtig plaat is geworden, hoor."