Monza :: Van God los

Druppelt het in Engeland, dan begint het op de vensterbank van de Lage Landen ook door te sijpelen. Het kon dan ook niet anders dan dat de terugkeer naar de bombast en de progrock van de jaren zeventig door bands als Muse en Radiohead ook hier ooit zijn navolging zou vinden. En zie: nauwelijks had Arid alle vergelijkingen met Queen overleefd of Stijn Meuris kondigde aan dat hij zijn goeie ouwe gitaarband Noordkaap zou opdoeken voor iets nieuws. En ja hoor: ook ’s vaderlands brulboeiste Limburger ging voor het grote gebaar en de vijftien tempowisselingen per nummer.

Nu is Monza het afgelopen jaar wel een boeiend groepje geweest om te volgen: nauwelijks een half jaar na de eerste repetitie stapte de band al het podium op om de wereld te tonen wat ze in petto hadden. Veel songs en weinig titels bleek, maar ook heel wat beloftes. Growing up in public dus, en toen bevond de band zich met de puike single "Van God los" plots in het helle licht van de spots, daarbij aangemoedigd door goedkeurend gebrom van de verenigde critici. De wekenlange tweede plaats in De Afrekening dwong de band echter tot overhaaste plannenmakerij en in plaats van langzaam te kunnen groeien moest het snel gaan. Eenmaal de Hooverphonic-verplichtingen van drummer Mario Goossens en toetsenist David Poltrock waren ingelost, kon de groep plannen voor een album smeden.

Verwachtingen waren hoog gespannen en de aanvankelijke goodwill van de pers maakte plaats voor het kille licht van de kritiek waartegen succesvolle groepen nu eenmaal worden gehouden. "Tegenstand is mooi," had Meuris al tot zijn devies gemaakt, maar toen enkele leidende stemmen zijn performance op Werchter — nu eenmaal een belangrijke gebeurtenis voor een Belgische band — op vrij foute wijze neersabelden, werd het hem even te machtig.

Nochtans kon de kritiek niet helemaal ten kwade worden geduid: op de negen maanden sinds de band met knipperende ogen onder de spots stapte, was het geluid alsmaar meer dichtgeplamuurd. Monza betekende niet alleen schitterende singles als "De Stad kan zo koud zijn" of "De Ogen van Jenny", maar ook drie nummers ineen als "Leaving Las Vegas" of het clever getitelde, maar door een foute discobeat ontsierde "Alleen te zijn en hoe er mee om te gaan". En dat de band de bal ook af en toe compleet misslaat, bewijst het met "Scheiding Kerk en Staat".

Wat blijft er dan nog over van de cd dat nog niet gekend is? De erg aan vroege Noordkaap refererende straight forward rocker "Zijn Naam veel te luid", het tekstueel erg sterke "Parvenu" en de perfecte opener "Naïviteit" zijn allen behoorlijke albumtracks, maar het zijn uiteindelijk de sleper "Reden tot Zang" (Dit had Van God Los’ perfecte afsluiter kunnen zijn, genre "Geef al je geld…" van Gorky of The Scene’s "Thuis") en het sublieme "Tegenstand is mooi" die de plaat de moeite waard maken.

Geen slecht plaatje dus, maar het lijkt erop dat door die onverhoopte aandacht voor de eerste single het allemaal iets te hard en te plots is gegaan voor Monza. De band was nog volop aan het ontdekken — wat duidelijk af te lezen valt aan de erg van de live-versie verschillende afsluiter "Mitrailleur" — en was nog niet tot het besef gekomen dat less is more. Dat de groep nog niet klaar was, kan trouwens ook worden afgeleid uit het onverwachte vertrek van klassiek geschoold bassist Bart Zeegers net voor de release van Van God los.

Lars Van Bambost mag dan met Joost Zwegers het voorprogramma doen van Neil Young: Meuris is back, dat in elk geval. Niet te beroerd om opnieuw van nul te beginnen — al had hij dan direct een d evote fanbase mee — heeft hij in elk geval lef getoond. Toch valt nog een lange weg af te leggen voor zijn nieuwe groep het niveau bereikt dat Noordkaap op het einde haalde. Mits wat zelfkritiek kan Monza echter uitgroeien tot iets moois en minstens de helft van Van God los houdt zeer veel belofte in voor de toekomst. Om te beginnen hebben ze dus een echt debuut afgeleverd, met alle fouten van dien.