Au Revoir Simone :: ''Je moet van het leven kunnen genieten''

goddeau: Is er een raakvlak?
Forster: "Moeilijke vraag. Er zit een bizarheid in onze muziek. Mensen vinden het bijvoorbeeld vreemd dat we alledrie geobsedeerd zijn door keyboards en dezelfde haarsnit en hetzelfde uiterlijk hebben. Voor mij voelen die dingen net heel natuurlijk aan, ik denk dat het eerder onze muziek is die bij zijn werk past. Onze nummers hebben een poppy klank maar toch zit er ook een duisternis in."
goddeau: Ze vragen in ieder geval tijd om geapprecieerd te worden. Het duurde even eer ik ze goed vond.
Forster: "Mensen zullen ons natuurlijk niet snel vertellen dat ze onze muziek niet goed vinden, maar ik hou wel van groepen die tijd vragen en van nummers die je pas na een aantal beluisteringen leert appreciëren."

goddeau: Jullie hebben door de Verenigde Staten en door Europa getoerd met We Are Scientists. Hoe zijn jullie in godsnaam met elkaar in contact gekomen?
Erika Forster: "Het zijn vrienden en buren van ons. Zo’n gekke combinatie is het niet hoor. Hun publiek bestaat vooral uit tienermeisjes die verliefd zijn op hen, maar ze zien ons niet als concurrenten, eerder als vriendinnen."
goddeau: Jullie zijn ondertussen een pak bekender dan ten tijde van jullie debuut. Heeft de tour met We Are Scientists daar een rol in gespeeld?
Forster: "Het is gewoon een beter album. Als groep hebben we nu een veel duidelijker idee van wat we willen en dat hoor je in het album. Aan ons debuut hebben we ook veel minder ruchtbaarheid gegeven. We hebben geen persdagen gegeven of getoerd. Toen we tekenden bij Moshi Moshi hadden we het album al in eigen beheer uitgebracht."
"Dit nieuwe album vroeg ook meer tijd om tot stand te komen. We werken nog altijd met z’n drieën aan de nummers, maar onze manier van opnemen is wel veranderd. We hebben veel meer durven experimenteren met geluiden. Er zijn ook niet echt groepen waarmee we ons kunnen vergelijken, dus moesten we veel meer een eigen geluid zoeken."

goddeau: Mag ik dan stellen dat David Lynch en Tim Burton die Pee Wee Herman’s Big Adventure regisseerde, invloeden zijn?
Erika Forster: (lacht) "Ik ben eigenlijk vooral beïnvloed door de natuur. Ik schrijf mijn nummers vaak tijdens het fietsen. Maar in New York komt er ook zoveel muziek op je af dat je niet anders kan dan die te absorberen."
goddeau: In de videoclip voor "Fallen Snow" trekken jullie de natuur in. Was dat een idee van jou dan?
Erika Forster: "Nee, die is geregisseerd door een vriend van Annie (Hart – jbo). Ze maken ook een clip voor "Sad Song". In die clip organiseren we een feestje waar niemand op afkomt en dus vernielen we alles maar. Het principe is heel simpel: het mag niet te duur zijn, we moeten ons amuseren en het moet ook kleurrijk zijn, dus met mooie jurken, koekjes en ballonnen."
"Voor de albumcover wilden we wel de band met de natuur tonen. Op de hoes zie je ons uitkijken over een prachtig, donker meer, omringd door bomen. Op een andere foto zie je dan het duistere meer zelf. Voor ons vatten die twee foto’s samen hoe onze muziek is: het romantische en idyllische enerzijds, en de duisternis die niet altijd zo zichtbaar is anderzijds."

goddeau: Van andere vrouwengroepen krijg ik vaak te horen dat ze maar "als vrouwen" gezien worden en moeten opboksen tegen vooroordelen. Kregen jullie daar ook mee te kampen?
Erika Forster: "Helemaal in het begin waren er wel een paar clubs die vervelend deden omdat ze dachten dat we de vriendinnen van de groepsleden waren maar eigenlijk hangt heel veel van je houding af: als je je gedraagt alsof je daar hoort te zijn, dan laten mensen je met rust. Had ik dat maar geweten als tiener. (lacht)"