Eluvium :: Copia

Een plaat behoort een andere wereld op te roepen. De luisteraar dient zich onder te kunnen dompelen in het universum dat de artiest creëert. En om dat mogelijk te maken, volstaat de muziek alleen niet: het totaalpakket van muziek, naam, titel en hoes moet kloppen, zoals dat bij Eluvium het geval is.

In 2003 liet Matthew Cooper een eerste maal van zich horen onder de noemer Eluvium. De titel van het album, Lambent Material, liet al vermoeden dat hier spaarzame en zachte songs geserveerd zouden worden. Ook op de opvolger An Accidental Memory In The Case Of Death die een jaar later verscheen, waren alleen verstilde nummers te horen. Toch was er één belangrijk verschil: de ambientnummers van het debuut hadden baan geruimd voor meanderende pianostukken die vooral op sfeer mikten. De korte tijdsduur van deze eerste twee platen, tussen de twintig en dertig minuten, maakten de uitstappen bovendien uiterst genietbaar en nergens langdradig.

Met Talk Amongst The Trees uit 2005 en de e.p. When I Live By The Garden And The Sea (2006) greep Cooper terug naar de ambient van de eerste plaat, al waren de klassieke invloeden in verschillende nummers duidelijk te horen. Op Copia vervolgt Cooper het pad en laat hij sfeervolle klanktapijten steunen op dromerige klanken en een occasionele streep klassieke muziek. Zijn vierde album (en tweede dat de zestig minuten benadert) sluit naadloos aan bij wat voorheen gebracht werd en vormt een aanvulling op al het voorgaande, al is er een belangrijk verschil.

Op Copia is nog steeds de artiest van voorheen te horen, maar het klankenpalet waaruit deze maal geput wordt, is zoveel rijker. Het lijkt wel of Cooper eindelijk de ogen geopend heeft voor de (imaginaire) wereld die hem omringt. En zo komt het dat "Amreik" glorieus van start gaat en een ochtendgloren evoceert dat overvloeit in een zweverig "Indoor Swimming At The Space Station", waarin romantische gedachten een ietwat pompeuze invulling krijgen.

"Seeing You Off The Edges" baadt in een Twin Peaks-sfeer en laat een oude Eluvium horen, net zoals "Repose In Blue", waarin de klanken moedwillig uitgerekt worden om een triomfantelijk en voldaan gevoel op te roepen. Maar vooraleer het moede hoofd ten ruste gelegd kan worden, dienen zich eerst nog de door een piano gedragen "Prelude For Time Feelers" en "Radio Ballet" aan, die hinten naar An Accidental Memory In The Case Of Death.

"Requiem On Frankfort Ave." laat de ambientklanken nog hand in hand lopen met verwijzingen naar (post-)klassieke muziek, maar in "After Nature" zijn het de strijkerpartijen die de song bepalen. In "Reciting The Airships" neemt de ambient het weer over maar de uitgewerkte songstructuren verraden dat hier meer aan de hand is. "Ostinato" dient zich dan ook als een kerkhymne aan waarbij het koor de organist aan zijn lot overgelaten heeft. In een lege kathedraal, want zo majestueus klinkt het, komt deze woordeloze getuigenis van God zoveel beter tot zijn recht. Het ijle en afwezige "Hymn #1" vormt niet meer dan een coda hierop.

Sinds 2003 is Matthew Cooper erin geslaagd elk jaar een nieuw album uit te brengen. Maar waar zeker de eerste twee albums nog vingeroefeningen waren, was het vanaf Talk Amongst The Trees al duidelijk dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn vooraleer Cooper zich waar zou maken. Met Copia heeft hij zijn meest veelzijdige album tot op heden uitgebracht en reikt hij een wereld aan die niet langer schetsmatig of eenduidig is.