ROADBURN 07 :: beukbarrages en ultradonkere sferen

Vrijdag 20 april

Na een korte terreinverkenning trokken we naar de Green Room voor het retro-metaal van The Sword, en meteen konden we er al niet meer bij. Ook dat is helaas Roadburn. Of het met de massale wietconsumptie te maken heeft, kunnen we niet met zekerheid zeggen, maar dat het met de sfeer wel snor zat op Roadburn was een feit. Met een beetje moeite maakte je op een halve dag vrienden van op elk continent. Daar stond wel tegenover dat het je als muziekminnend mens niet makkelijk gemaakt werd. Door het soms verwarrende uurschema waarbij meerdere boeiende optredens elkaar overlapten kwam het er vaak op neer dat er harde keuzes gemaakt moesten worden. "Liever vijf hele optredens dan tien halve" luidt het bij ons, wat betekende dat we ons ruim op voorhand naar de Green Room of Bat Cave moesten begeven om zeker te zijn van een plaatsje, en daardoor andere momenten misliepen.

Op naar de grote zaal dus, waar Neerlands hoop Orange Sunshine als eerste de kans kreeg de indrukwekkende geluidsinstallatie te testen. Als het optreden ons iets heeft geleerd dan is het wel dat Animal leeft! Hij zingt en drumt bij Orange Sunshine, een klassiek powertrio dat, geruggensteund door een aardig rijtje Marshalls en visuals uit Apocalypse Now, begon aan een oerdegelijke no nonsense-performance. Hun stijl balanceerde op de grens van klassieke, met acid doordrenkte bluesrock (Cream, Mountain, Blue Cheer) en de opruiende proto-punk van de late 60s, waarbij diezelfde Animal klonk als wijlen Rob Tyner van MC5. Een eerste trip down memory lane dus, maar de harige venten wisten moeiteloos te overtuigen. Hoogtepunten: een withete versie van rock-’n-roll-klassieker "Train Kept A-Rollin’", die onze favoriete versie met Paul Burlison even deed vergeten, en een hilarisch moment waarbij Laurence Fishburne op de achtergrond volledig in de maat stond mee te dansen met Orange Sunshine. Grrroovy!

De Deense snarengeselaars van On Trial stonden terecht geprogrammeerd in de Bat Cave, een onooglijk klein zaaltje met de charme van een uit de kluiten gewassen café dat de ideale locatie is voor de psychedelische rock van de band. Twee jaar geleden gaven de vijf een concert dat nog steeds een plaatsje in onze Top 20 aller tijden opeist, maar zo’n vaart zou het deze keer niet lopen. "Blinded By The Sun" en "Believe" klonken nog steeds als de perfecte kruising van garage-psych en 80s gitaarrock, waarbij de gitaarduels verzopen in een resem desoriënterende effecten. Nieuwe songs als "Mountain" en "Going North" zijn best prima, maar ook een indicatie van de evolutie die de band heeft ondergaan. Meer dan ooit laten ze de monsterjams achterwege om te concentreren op verteerbare brokken melodieuze rock. Halverwege de set was er een kleine inzinking merkbaar, met een inderhaast gekozen cover van Roky Ericksons "I Have Always Been Here Before", wat snel werd rechtgezet met verschroeiende versies van "Kill City Lights" en (vooral) de Pentagram-klassieker "Be Forewarned", een song die zo overdonderend was dat ze de voorafgaande drie kwartier in de schaduw stelde.