ROADBURN 07 :: beukbarrages en ultradonkere sferen

Zaterdag 21 april

Met The Hidden Hand hadden de organisatoren nog zo’n klepper van formaat in huis gehaald. Frontman Scott "Wino" Weinrich is immers een van de iconen van de moderne doom. Zo was hij niet enkel lid van Saint Vitus, een band die de tweede doomgolf op gang bracht in de 80s, maar stond hij later ook aan het roer van The Obsessed en Spirit Caravan, bands die elk op hun manier rotzooiden met de nalatenschap van Black Sabbath. Weinrich is zelfs op een festival waar de bad-ass axemen zo goed vertegenwoordigd zijn, een gitaarmonster. Ook met dit trio bleef zijn typische stijl, waarbij bluesy en psychedelische stijlfiguren hand in hand gaan, moeiteloos overeind. In z’n kenmerkende pose (wijdbeens achterover gebogen) bracht hij met bassist Bruce Falkinburg en nieuwe drummer Matt Moulis een potje gemene old school doom met een hoge groove-factor. Vernieuwing viel er niet te bespeuren, maar het trio beschikt met songs als "Dark Horizons", "Majestic Presence" en "The Crossing" over prijsbeesten die ons ervan overtuigden dat dit wel eens Weinrichs beste band zou kunnen zijn.

Zoals verwacht was de Bat Cave veel te klein voor het Vlaamse Amen Ra. De Belgen hebben intussen een indrukwekkende live-reputatie, maar zo sterk als op Roadburn zagen we ze nog niet. Met hun grimmige visuals, onophoudelijke beukbarrages en ultradonkere sferen behoren ze duidelijk tot het nageslacht van Neurosis, maar gaandeweg zijn ze erin geslaagd een eigen sound te ontwikkelen. Meer dan ooit klopt het plaatje bij deze band, en slagen ze erin de aandacht van de eerste tot de laatste minuut vast te houden. Ondanks verwoede pogingen om zichzelf niet centraal te stellen is zanger Colin Van Eeckhout meer dan ooit de spilfiguur van de band, als belichaming van zijn intense emotionaliteit. Dat hij elk optreden aangrijpt om tot het uiterste gaan is niet enkel indrukwekkend om te zien, maar draagt er ook toe bij dat Amen Ra intussen garant staat voor een show op het scherpst van de snee. Aan het einde van een set die in het teken van de schreeuw van de zielepijn staat kan Van Eeckhout dan ook niet anders dan zich terugtrekken als een gebroken man op zoek naar de hem steeds ontsnappende gemoedsrust. Het gekrijs en gebeuk zou best wat meer nuances kunnen verdragen, maar in de context van deze band werkt het wel. Het was (alweer) indrukwekkend, en we zijn dan ook benieuwd naar het nieuwe materiaal.

Het duo Om stond verrassend laat geprogrammeerd, en dan ook nog eens in de grote zaal. We vreesden dat de uitgesponnen mantra’s verloren zouden gaan in deze omgeving, maar wat zich even later ontvouwde op het podium was een rechtzetting zonder weerga. Al Cisneros (bas/praatzang) en Chris Hakius (drums) dragen nog altijd het verleden met zich mee. Zo waren ze de ritmesectie van het legendarische Sleep, dat met Holy Mountain en Jerusalem (later werd de orginele versie uitgebracht als Dopesmoker) tekende voor klassiekers uit het genre. Om deelt de lange composities met Sleep, maar is meer ingetogen, met het aura van een spirituele reis die met monnikengeduld wordt afgelegd. De muziek moet het niet hebben van complex spel, furieuze passages en groteske vervormingen, maar van subtiele verschuivingen in het oog van de orkaan. De eerste vijf minuten vraag je je af hoe ze erin zullen slagen zoveel leegte op te vullen, maar hoe langer de songs zich ontplooien, hoe meer dat ze een eigen leven beginnen leiden. Het resultaat was een meesterlijke performance, waar geen zanglijn, drumslag of cimbalentik verkeerd zat, én een verrassend, maar indrukwekkend hoogtepunt van Roadburn 2007. We hadden ons voorgenomen om eventueel naar Pelican te gaan kijken, maar we weten nu gelukkig wat we nietgemist hebben. Of zoals onze metgezel zei: "Om, sweet Om."

Zonder Black Cobra hadden we na Neurosis (dat leest u elders op deze pagina’s uitgebreid) waarschijnlijk geen woord meer gezegd die avond. Wat de twee Californiërs deden was ergens vergelijkbaar met wat Neurosis deed (een enorme oplawaai verkopen), maar dan zonder die emotionele impact. Net zoals hun album Bestial een woeste band aan het werk laat horen die metal, hardcore, doom, sludge en lawaai in een pot kwakt en uitkiepert over het publiek, zo ook was het optreden een non-stop vloed aan riffs, roffels, cymbalengeklop en gekrijs. Bier, zweet en ledematen vlogen door de lucht, en toen het duo er na een goed half uur een punt achter zette was het ook genoeg geweest. Black Cobra was primitief, vuil en luid, en dus de gedroomde afsluiter voor een vermoeiende tweedaagse.

De klassieke stoner mag dan wel naar de marge geduwd zijn, maar Roadburn is duidelijk springlevend. We hebben slechts een derde van de bands kunnen zien – graag hadden we Pelican, Volt, Growing, Thrones, Orthodox, en enkele anderen er ook nog bijgenomen -, maar zelden hebben we een festival op deze manier van het ene hoogtepunt naar het andere weten bewegen. We weten met andere woorden wat ons volgend jaar te doen staat. Met of zonder Neurosis.

Op de MySpace-pagina van Roadburn staat reeds aangekondigd dat het festival volgend jaar vier dagen duurt. Geen idee of we dat overleven, maar we gaan er wel zijn.