Leng Tch’e :: ''De song komt op de eerste plaats''

Tenzij u into kabaal voor gevorderden bent, is de kans klein dat u al van Leng Tch’e hebt gehoord. Toch hebben we hier te maken met een klepper van formaat, die de strijd kan aanbinden met de buitenlandse competitie en onlangs een beest van een vierde plaat uitbracht. Hoog tijd dus voor een gesprek met deze Vlaamse deathgrindtrots. We horen u denken: het kan verkeren op goddeau.

Het “grindcore”-label dat de band nog krijgt opgeplakt is er eentje dat de band vooral met tegenzin lijkt te dragen. Zelfs op hun eerste releases, die het nauwst aansloten bij de blauwdruk die door bands als Napalm Death op de kaart werd gezet, experimenteerden ze al met vorm en inhoud op een manier die de vakjesdenkers aan het duizelen bracht. The Process Of Elimination liet een paar jaar geleden een band aan het werk horen die resoluut zijn ding wilde doen en uitstapjes richting verwante genres wist te incorporeren met een indrukwekkend gemak. Op het nieuwe Marasmus wordt deze lijn verdergezet. “Alles kan, niets moet” lijkt het credo van de groepsleden. Uitzonderlijk veel succes leverde het hun vooralsnog niet op, maar langzamerhand is de naam leng Tch’e aan het uitgroeien tot een kwaliteitslabel, wat hun door veel bands slechts kan benijd worden.

goddeau: Marasmus verschijnt net als The Process Of Elimination op het gerenommeerde Relapse. Dat het label nog verder wil gaan met jullie is een goed teken. Krijg je als band eigenlijk veel feedback van hen?
Nicolas Malfeyt (bas): “We hebben sowieso een contract voor meerdere albums, dus om het te verbreken moesten ze de vorige plaat al heel slecht gevonden hebben. (lacht) Ze waren zeer verrast door de nieuwe plaat, al denk ik dat niemand verwacht had dat we zo’n evolutie zouden ondergaan. Zelf wisten we dat natuurlijk wel al langer. Nu, we blijven wel een klein visje in een grote vijver vergeleken met de echt grote bands op Relapse, maar bij hen tekenen heeft ons zeker geen windeieren gelegd. Al was het maar om de naambekendheid alleen.”

goddeau: Het nieuwe album vertoont een verdere verschuiving weg van de “klassieke” grindcore. Is dat een natuurlijke evolutie of spelen persoonlijke voorkeuren en interesses nu een grotere rol?
Malfeyt: “Leng Tch’e heeft nooit echt “klassieke” grindcore gespeeld, er zat al vanop de eerste plaat een stevige hardcore- en rock-’n-roll-invloed in, zoals dat ook het geval was bij onze invloeden toen (Blood Duster, Hemdale, …). De laatste twee jaar is er vooral door de aanwerving van Jan (Hallaert, gp) op gitaar echter wel een drastische stijlverandering opgetreden. We luisteren allemaal naar heel uiteenlopende muziekgenres en we willen ons bijgevolg niet vastpinnen op één stijl. Het is gewoon veel leuker om te spelen wat je zelf graag speelt, zolang het binnen een zeker raamwerk blijft natuurlijk. We gaan niet plots een doomband worden of zo.”

goddeau: De reacties op het album lijken totnogtoe erg positief, al hoor je hier en daar ook enkele conservatieve reacties die het betreuren dat niet alles kort, bruut en snel is. Hoe zit het bij jullie fanbase? Merk je daar een voorkeur voor de oude sound, of evolueren ze mee?
Malfeyt: “Onder “fanbase” reken ik vooral de mensen die naar onze optredens komen kijken, en daar zijn de reacties in ieder geval zeer positief. De meest vernieuwende nummers zoals “Obsession Defined” of “1-800-APATHY” krijgen nog het meeste respons, dus dat is toch een goed teken. Natuurlijk gaan er altijd mensen zijn die moeten klagen en zeggen dat het vroeger beter was, maar die kunnen nog altijd gezellig de oude platen opleggen en thuis blijven. Ons boeit het niet.”