Zita Swoon :: ''Puur geluk bestaat toch niet.''

goddeau: In welke zin was het moeilijk?
Carlens: “Op de repetities en tijdens het samenspelen waren er geen problemen. Het songschrijven verliep, net als het arrangeren, redelijk vlot, maar we kregen het gewoon niet op tape. Ik weet ook niet waarom, het lukte gewoon niet. We maakten ook enkele verkeerde keuzes, opnametechnisch gezien: die klank zat nu eens niet goed, dan kwamen de conga’s er weer niet genoeg uit...”

goddeau: Toch hebben jullie er weer een “making of” bijgevoegd op dvd, zoals bij A Band In A Box. Jullie laten je publiek graag binnen in de band.
Carlens: “Tegenwoordig is dat mode natuurlijk, maar ik vind het zelf enorm leuk om zo’n dvd’tje te zien. Het was absoluut niet duur, de technologie is er en het publiek staat ervoor open. Ik vind het ook gewoon heel leuk om dat te doen, veel leuker dan clips maken bijvoorbeeld. Dat is gewoon een mooi filmpje en niet eens live. Zo’n dvd is meer een roadmovie waarin je jezelf kan zijn.”

goddeau: Als ik je zo bezig zie op die dvd en je zie uithalen in sommige songs, heb ik de indruk dat je zelfzekerder bent dan ooit.
Carlens: “Goh, zelfzeker is misschien een groot woord. Ik voel me tegenwoordig gewoon goed en ik hou echt van mijn beroep op dit moment. Voor een zanger en een groep is het ontzettend belangrijk dat er appreciatie komt vanuit het publiek. Dat is een enorme ruggesteun, dan voel je je gewoon zekerder. Dat is niet zelfzeker, maar publiekzeker. Ik zou niets zijn als ik niet eens af en toe een complimentje zou krijgen van mensen, of als je op een concert niet voelt dat het publiek het goed vindt. Ik zou niet voortdoen en me zelfs heel ongelukkig voelen.”

goddeau: Jullie hebben anders wel het zwartboek van de muziekindustrie meegemaakt: een platenmaatschappij die beloftes niet nakwam, een producer die eigenlijk gewoon zijn goesting deed, en nu zijn jullie ook jullie overheidssubsidies kwijt.
Carlens: “Dat is altijd zo… (stilte) Helaas.”

goddeau: En toch zijn jullie vooral jullie eigen zin blijven doen en staan jullie nu verder dan ooit. Is de boodschap dan dat als je trouw blijft aan jezelf, je er vroeg of laat wel komt?
Carlens: “Goh, je komt er wel… (denkt na) Je moet het vooral graag doen, denk ik. Het is zo moeilijk, die muziekwereld is zo’n jungle en zo slecht georganiseerd. Ik doe het voor al die momenten dat ik op het podium sta en mooie dingen kan creëren met de band of soms alleen. Er zijn ook leuke momenten in interviews, waar je soms eens goed in kan doorpraten – ik lees ook dikwijls interviews met artiesten, ik vind dat tof, dat boeit me. Die keiharde business waar we in zitten hoort er echter bij. Dus “er” geraken… Ik heb niet het gevoel dat ik “er” ben geraakt. Ik heb wel het gevoel dat wij een zeker succes hebben en appreciatie van het publiek, maar het zal altijd wel moeilijk blijven.”

goddeau: Misschien kan die drang om “er” te geraken wel remmend werken. Op het podium stralen jullie een ongedwongenheid uit met een air van: “zolang wijzelf en ons publiek ons maar geloven”.
Carlens: “Ik denk dat wel. We hebben vroeger wel eens geprobeerd om een clip of een successingle te maken, maar we hebben al heel snel gemerkt dat dat niet ons ding was. (denkt na) Weet je wat het belangrijkste voor mij is? Ik heb een tijd geleden een boek gekocht van een bekende Japanse schilder, Yoshitomo Nara. Daarin staan foto’s waarop hij aan het werk is in zijn atelier, heel mooi, heel naïef. Op een van die foto’s zie je dat er in zijn werkkamer vlak boven zijn bureau een heel klein post-itje hangt, waarop staat: “Never forget your beginner’s spirit.” Toen dacht ik: dat is het gewoon! (op dreef) Waarom ben ik dat beginnen te doen, wat waren mijn eerste grote liefdes in de muziek, wat waren mijn eerste impulsen als muzikant, hoe klonk dat? Ik ben daar terug aan beginnen denken en besefte plots dat mijn muziek bluesy moet klinken, dat ik hou van zingen, van kleine bluesy gitaarsolos’s… Als ik dat niet heb, is het mijn muziek niet meer. En dat zijn dingen die ik, door “er” te willen geraken, misschien even vergeten ben. En toen ik dat zag, dacht ik: dáár moeten we terug naartoe. Dat zijn we met A Song About A Girls beginnen doen, en die weg slaan we nu verder in. Ik denk niet dat dat nog gaat veranderen. Ik heb mijn eigen wortels terug opgezocht en nu vergeet ik die nooit meer.”