 "Neurosis is niet een kwaaie vent met vier anderen, maar vijf kerels die op dezelfde manier in zichzelf keren en de krachten bundelen om daar een uiting aan te geven. Al die duistere geluiden, dat is nu eenmaal een deel van wie we zijn. Zelf heb ik altijd problemen gehad met m’n woede en temperament, en gevochten met depressies. Sommige dagen gaat het goed met me, en op andere is het allemaal klote. Maar dit doen zorgt er ook voor dat er meer goeie dan slechte dagen zijn. En uiteindelijk gaat het bij ons allemaal om een zoektocht naar wat licht. Dat is echt waar het al die jaren al om draait. En we hebben dat voor een stuk ook wel gevonden, net als een gevoel van bevrijding en gratie."goddeau: Neurosis als zelfheling via expressie?
Kelly: "Volledig! Het is een noodzakelijk iets. En het is ook een van de redenen waarom we niet zoveel live spelen. De manier waarop wij spelen, kan niet blijven duren als we niets anders doen. Eens we dat podium betreden, is er een totaal andere vibe. Zelf kan ik me dan ook moeilijk uitdrukken in woorden. Er wordt zo intens naar dat moment toegeleefd dat alles draait rond de muziek en wat erbij komt kijken. Ik kan de teksten wel schreeuwen, maar daar houdt het op."
"Weet je... (aarzelt), eigenlijk is dat iets heel complex. Je vriendin heeft gelijk dat ze dat zegt. Maar als we echt zouden zijn zoals onze platen klinken, dan bestonden we al tien jaar niet meer. Als we het podium op gaan, dan willen we alles kunnen geven. En dat is een van de hardste lessen die we geleerd hebben. Toen we op tour waren met Through Silver In Blood, hebben we zo’n 160 shows gespeeld op anderhalf jaar. Het was bijna dodelijk, omdat we constant, dag in dag uit, in dat denkpatroon zaten. Het was gewoon te intens. Natuurlijk is een andere reden om niet altijd te willen reizen, dat we bij ons gezin willen zijn, maar altijd op tournee zijn zou ons en de muziek ook niet ten goede komen. Maar de concerten zijn wel noodzakelijk, want ze houden ons allemaal een beetje gezond. Het doet goed te weten dat ik een paar keer per jaar kan buitenkomen om iets dat ik al een hele tijd heb opgekropt allemaal eruit te laten. De ontlading is nodig om te overleven, en om de zoveel jaar is dat ook het geval met het maken van nieuwe nummers." goddeau: Je zei eens in een interview dat het voor jou draait om "sonic exploration, spiritual dedication, and purity and originality of heart". Zijn dat eigenschappen die je ook zoekt in bands waar je naar luistert? Of mag het meer verblijvend?
Kelly: "Nee, ik zoek die dingen wel degelijk, al kan het gaan om verschillende genres. Of het nu Miles Davis of The Melvins is, het moet over the real thing gaan. En je zal het herkennen als je het hoort. Net zoals je het zal merken als die oprechtheid er niet is. Ik kan perfect begrijpen dat de meeste mensen bij Neurosis een reactie hebben van "daar wil ik niks mee te maken hebben, dat gaat me te ver", maar ik merk ook dat mensen die naar onze muziek luisteren, allemaal hetzelfde begrijpen en bereid zijn zo ver te gaan met ons. En dat is ook een belangrijk aspect voor ons."
"We hebben helemaal niet de behoefte om graag gezien te worden als band, maar het doet ons wel veel plezier om te weten dat mensen die ons willen vinden, daar uiteindelijk wel in zullen slagen. De platen zijn beschikbaar, er zijn artikels en interviews verschenen, ze weten ons te vinden. Het goede is dat de mensen die ons volgen ons respecteren. We krijgen nooit met vervelende gevolgen van bewondering te maken. We zijn gewone mensen met wie je kan praten, en zo worden we gelukkig ook behandeld. Toen wij begonnen met muziek maken, waren we gefixeerd op bands als Joy Division en Black Flag, en die deden het ook zo. Die bands waren er ook enkel voor mensen die moeite deden om hen te vinden en hun oogkleppen af te werpen. Het gaat erom volgens je eigen regels te spelen. Black Flag? Die band was fucking real."
9 mei 2007 |
|
