Isis :: ''Het cerebrale in onze muziek spreekt mensen aan''

Als Neurosis god is, dan mag Isis zo langzamerhand de titel van zoon claimen. De band uit Boston/Los Angeles wist haast in zijn eentje een hele groep niet-metalliefhebbers over de streep te trekken door metalgitaren te koppelen aan postrock-elementen en een nieuw en succesvol genre in het leven te roepen: postmetal.

Het begon allemaal nochtans redelijk onschuldig en weinig opvallend. Na de oprichting in 1997 waren de eerste e.p.’s Mosquito Control en Red Sea weliswaar al veelbelovend, maar lieten ook een groep horen die sterk beïnvloed was door bands als (The) Melvins, Neurosis, Earth, Eyehategod,…Maar Isis was minder log dan (The) Melvins en niet zo duister en verpletterend als Neurosis. Het ontbrak de groep alleen nog aan een eigen identiteit.

Met het debuut Celestial en de daarbij horende e.p. SGNL >05 tekende de groep voor het eerst de krijtlijnen uit van wat later als postmetal bekend zou worden. Metal zou vanaf nu niet alleen meer bierdrinkende, langharige idioten aanspreken, maar ook muziekliefhebbers die niet bang waren van een woeste gitaaruithaal of een gegromde kreet. De succesvolle tour door Amerika met Tool, bewijst dat er een duidelijke markt is voor dit soort muziek. Maar wat denkt drummer Aaron Harris er eigenlijk zelf van?

Aaron Harris:"Op een bepaald moment had metal als genre min of meer zijn grenzen bereikt, het kon niet verder uitgebreid worden. Je had wel nog "new metal" maar dat klonk dan weer zo slecht dat mensen gewoon afhaakten op het hele gebeuren. Maar toch merkte je dat er wel degelijk nog steeds dat verlangen naar iets heavy was, alleen mocht het allemaal wat meer doordacht. Het "cerebrale" aspect dat wij in de muziek stoppen, spreekt net die groep mensen aan die een fix for something heavy hebben zonder dat het als een bulldozer over hen heen raast. Dat hebben we ook gemerkt tijdens onze tour met Tool. We hebben daar een hoop nieuwe fans gekregen. De laatste jaren is dit soort muziek steeds populairder geworden."

goddeau: Doet het je iets om te beseffen dat je mee aan de basis ligt van "postmetal", en zelfs voor andere groepen een niet te onderschatten invloed bent?
Harris:"Het doet ons zeker en vast iets. Zes jaar geleden waren we een van de weinige bands die dit soort muziek maakten, maar we’ve held our ground en we bestaan nog steeds. En misschien hebben we, ook al zijn we dan nog steeds een indie/undergroundgroep, ook wel anderen beïnvloed. Weet je, toen wij de eerste maal keyboards gebruikten in onze muziek, kregen we rare blikken van iedereen en nu is het een vaste waarde geworden voor veel groepen, dat is een kleine overwinning."

goddeau: Oceanic wordt, niet onterecht, gezien als een klassieker binnen het genre, maar toch braken jullie daarna min of meer met jullie eigen stijl. Was alles gezegd met die plaat?
Harris:"Voor ons was dat een heel belangrijk album, we probeerden op die plaat voor de eerste maal onze gebruikelijke heavy stuff te verzoenen met een meer melodische manier van spelen. Ook de manier van opnemen was vernieuwend. Ongetwijfeld heeft die combinatie van melodie en "zwaarte" een hoop mensen aangenaam verrast en heeft het daardoor het statuut van uniek album gekregen. Ik weet niet of we ooit nog een tweede Oceanic zullen maken. We willen in onze muziek vooral blijven evolueren. Dat hoor je ook op Panopticon en op In The Absence Of Truth, voor mij zijn dat geen breuklijnen maar gewoon logische vervolgen op wat we ervoor brachten."