 goddeau: Wat me elke keer opvalt als ik naar je laatste album luister, is dat er tekstueel een heleboel onzekerheden verwerkt zijn in de songs, dat er veel vragen gesteld worden en dat de antwoorden doorgaans achterwege blijven. Is het makkelijker om op zo’n manier te schrijven?
Sykes: "Enkel achteraf kan ik zo’n thematische eenheid zien, maar terwijl je schrijft, ben je je vanzelfsprekend wel bewust van je mentale ruimte. Ik weet dus wel degelijk wat ik denk en voel als ik schrijf. Ik heb ook al geprobeerd om positieve, gelukkige liedjes te schrijven, maar weet je... ze komen er steeds anders uit. (lacht) Het leven is nu eenmaal onzekerheid. Ik heb altijd al affiniteit gehad met de vluchtigheid van alles, dat evenwicht van schoonheid en triestheid. Dat is wat me drijft. Het is dus niet met opzet gedaan, maar het is wel wie ik ben. Als ik met jou op café zou belanden, en het zou klikken, dan ben ik er zeker van dat het uiteindelijk weer over de dood zou gaan. Daarom niet op een morbide manier, maar eerder als een fascinerende tegenstelling tot het leven, dat ik nog altijd graag leid. Ik merk wel dat ik wat dat betreft steeds op zoek ben naar verwante geesten."
"Ik hou nu eenmaal van die spanning, zoals in "You Might Walk Away". Het is niet dat ik het niet positief wil maken, ik vind nu eenmaal dat een song met een boodschap als "I got you" die spanning niet zou hebben. Elke liefdesaffaire kan op elk moment aan z’n einde komen, net zoals dat het geval is met je leven. Je kan dat allemaal niet zomaar als vanzelfsprekend beschouwen."
goddeau: "Only music sets my soul free", zing je ergens op de plaat. Ik haal het nu uit z’n context, maar kan je op tournee wel aan je trekken komen wat (nieuwe) muziek betreft?
Sykes: "Op tournee kom je natuurlijk altijd andere muzikanten tegen, en daar kan het wel eens gebeuren dat je onverwacht een oplawaai krijgt van een of andere artiest. De laatste keer dat het me overkwam, was toen we speelden met Nicolai Dunger. Hij blies me omver, maar het was pas de tweede avond, en na het beluisteren van zijn album, dat ik het echt begreep. Zulke dingen gebeuren wel maar een paar keer in je carrière, denk ik. Je ontmoet iemand die ervoor zorgt dat je de lat hoger wilt leggen. Het is grappig dat je het aanhaalt, want ik las laatst nog een artikel in een Brits boekje... (zucht), en je moet weten dat ik een pak problemen heb met de Britse muziekpers. Ze zijn er zo bekrompen dat ik er kwaad van word. In ieder geval, het was een artikel over hoeveel bands er nu te vinden zijn dankzij MySpace etc. Bij mij is muziek iets als liefde en vrienden, ik ga er niet doelbewust naar op zoek, het komt wel op een andere manier bij mij terecht. Er moet een context aan verbonden zijn."
Wandscher: "Onzin is het! De hele dag liggen ze te verkondigen hoeveel bands je nu wel niet kan terugvinden, zowel oude als nieuwe, en wat doen ze: de godganse dag leuteren over de Arctic Monkeys!"
Sykes: "De hele cover van het magazine ging over hoe 2007 de gouden tijd van de muziek is, en in het artikel raast de schrijver maar door over de voordelen van het internet, en als je dan kijkt naar de kolom ernaast, dan heeft hij het opnieuw over The Decemberists en ... ach, het doet er niet toe over welke bands het gaat. Het punt is dat er een miljoen bands zijn die de moeite zijn om ontdekt te worden, en dan toch blijven lullen over de fucking Decemberists... Die band krijgt al zoveel persaandacht, die heeft dat toch niet nodig!?"
Wandscher: "Als 2007 zo geweldig is, waarom staat Hendrix dan op de cover van Mojo?"
30 May 2007 |
|
