Gabriel Rios :: ''Uit mijn hoofd geschopt''

Pech voor wie van Gabriel Rios opnieuw een zonnig latino-album verwachtte: op zijn tweede sloeg de Puerto Ricaanse Belg deze lente andere, meer donkere paden in. "Ik ben normaler geworden", vertelt hij op een zonovergoten terras over de evolutie die hem daartoe leidde.

goddeau: Wilde je weg van dat latinogevoel van Ghostboy?
Rios: "Soms. Het veranderde met de dag: soms werd ik wakker met het gevoel dat we organisch moesten klinken maar draaide het helemaal anders uit. Er waren dagen dat ik dacht dat Angelhead een erg Latijnse plaat zou worden, maar dat werd het dan toch niet. In mijn hoofd zitten heel wat van dat soort songs klaar, en soms spelen we er al enkele live, maar op een bepaald moment werd het me duidelijk dat het geen album in één stijl zou worden, eerder een plaat met losse songs. En dat ligt dicht bij wie ik ben: ik heb nooit exotische muziek beluisterd toen ik opgroeide, maar mixtapes van mijn vader met alle soorten muziek. Ik heb altijd gehouden van die shuffle-attitude waardoor verschillende dingen botsen. Ik denk niet dat ik ooit maar één stijl zal hebben, behalve dan mijn eigen stijl."

goddeau: In de auto onderweg naar hier bleek het alvast een uitstekend car-album te zijn: het klinkt goed op van die kleine boxjes. Is dat iets wat je wilde?
Rios: "Leuk dat je dat zegt: ik hou van platen die goed klinken in de auto. Een bewuste keuze is het niet, maar ik speel zelf heel graag muziek af via mijn laptop en ik hou van die klank. Muziek klinkt dan heel dun, als speelgoedmuziek.I like that."
goddeau: Ik vind de klankkleur van de plaat ook heel new wave-achtig.
Rios: "In Puerto Rico heb ik heel die eighties gemist. Groepen als Joy Division en de vroege Cure heb ik pas hier leren kennen en daarom komt dat er misschien nu uit: omdat het voor mij allemaal nog spannend en nieuw is, die muziek. België heeft een grote traditie in de productie die na de new wave kwam — tot aan de new beat — en dat hoor je op Angelhead. "Stay" klinkt voor mij bijvoorbeeld heel Belgisch."

goddeau: In "For The Wolves" moest ik dan weer denken aan de eighties van Cindy Lauper.
Rios: "Ik hou van Cindy Lauper. De productie van haar platen is kunstmatig, maar zo speels en energiek: volledig synthetisch en toch warm, alsof het in een andere dimensie is gemaakt. Ik ben daar een grote fan van."
goddeau: Speelsheid is een belangrijk concept?
Rios: "Ja. Het houdt de dingen fris. Muziek — vooral popmuziek — maken wordt erg overschat en er wordt ook veel te veel onzin bijgehaald, al dat gedoe over mijn looks bijvoorbeeld. Heel die popgeschiedenis die au sérieux wordt genomen is toch niet ernstig; artiesten zijn gewoon mensen die dingen maken. Die speelsheid is mijn manier om het zo te houden. Het mag wel eens ernstig worden hoor, maar ik voel toch altijd de noodzaak om met één been in die speelse wereld te blijven staan. Anders word ik heel zenuwachtig."

goddeau: Angelhead is een nieuw aspect aan je persoon na Ghostboy, begreep ik?
Rios: "Ja: een nieuw level, een evolutie. Ik vind het belangrijk om een betekenisvolle titel te geven aan mijn platen, zodat een titel meer is dan een paar woorden. Ik zie hoe iedereen — ikzelf incluis — zo vreselijk rusteloos is. We willen allemaal worden wie we zijn, lagen afschudden. Daarom nemen mensen drugs, daarom doen ze alles: je wil iéts worden, zelfs al is het fake. Er zijn miljoenen manieren om dat na te jagen en één ervan is het gewoon per ongeluk doen: zijn wie je bent. En dat is op zich beangstigend, want soms ben je zelf gewoon vervelend en leeg. We willen alleen maar onszelf zijn als het interessant is, maar er zijn ook middelmatige momenten waar we door moeten. Daar gaat Angelhead over: over daaraan toegeven, rusteloosheid."