Gabriel Rios :: ''Uit mijn hoofd geschopt''

goddeau: Ben je nu nog Angelhead?
Rios: "Dat was ik tot op het moment dat het album klaar was en ik het van me af kon zetten. De plaat en die fase in mijn leven hebben een naam gekregen, nu kan ik die afsluiten. Ik moet dat nu achter me laten, zodat ik die nummers live kan brengen. Ik wil niet nog over mijn songs en hun betekenis voor mezelf aan het nadenken zijn terwijl ik voor duizend man sta, want dan ben ik er niet voor hen. Ik heb absoluut geen spirituele connectie met de betekenis van mijn songs nodig als ik ze uitvoer."
goddeau: Hoe verhouden Ghostboy en Angelhead zich tot elkaar?
Rios: "De één werd de ander. Ghostboy was een kind zonder engagementen, Angelhead is de fase tussenin, waarin de werkelijkheid aan de deur komt kloppen. De volgende fase zou ik "human" moeten noemen als ik consequent wil zijn, maar dat ben ik niet."

goddeau: "Ik schreef Angelhead met mijn rug tegen de muur", zei je. Hoezo?
Rios: "Het schrijfproces was gewoon wat moeilijk.Ik vind songs schrijven om te beginnen geen gemakkelijk iets, omdat je praat over dingen waar je je misschien niet eens van bewust bent. Je maakt muziek waarvan je niet weet waar ze heengaat: je volgt gewoon je instinct, op de tast in het donker, en als je er door bent, is het een verrassing te zien waar je bent uitgekomen. Het is pas als ik mijn songs live begin te spelen dat ik doorheb wat voor vlees ik echt in de kuip heb."
goddeau: Je ging wel door een duistere periode, liet je in interviews eerder verstaan.
Rios: "Dat overkomt iedereen wel eens. Uiteindelijk betekent zo’n duistere fase voor mij gewoon verandering. Ik ben opgegroeid, zoals dat met elke mens gaat. Dingen zijn realistischer geworden tegenwoordig. Ik heb een job nu: ik maak muziek. En als ik was blijven doorgaan zoals ik bezig was, zou dat nieuwe leven foutlopen. Ik moet tegenwoordig zorgen dat ik energie heb om te kunnen optreden of om songs te kunnen schrijven. Eenmaal je je realiseert dat songs schrijven het enige is dat je doet, besef je ook dat je niet op een voetstuk hoort. Het enige waar je je zorgen om moet maken, is dat je dat goed doet, en dat je tijdens optredens voor intensiteit zorgt, dat je alles geeft. Dan moeten dingen wel veranderen; het is niet meer van "whatever", maar van "get with the program: word misschien eens vroeger wakker of zo"."
"Iedereen heeft die drang om zich in een soort van rock-’n-roll leven te verliezen. Iedereen wil zich graag vrij voelen, zelfs al is het valse vrijheid. Het is niet meteen slecht om jezelf te verliezen, maar je moet leren dat je je niet hoeft te verliezen in die rock-’n-roll-levensstijl om te kunnen loslaten. Het is idioot hoor, zo'n leven, maar ach, het gaat gewoon om een fase. Het is speeltijd."