Cactus Festival 2007 :: Bellenblazers, sandalenmensen en het kind in elk van ons

Stiekem is het Cactus Festival al sinds jaar en dag een pracht van een subtopper in het Belgisch festivallandschap. Net onder de Pukkelpops, Dours en Werchters is het één van de weinige kleinere festivals waar de programmering enkel om de muziek draait, en niet om de bieromzet of andere middenstandersbesognes. Met een zinderend optreden van Flaming Lips en een voorts ronduit fijn festival is het behoud in die eerste klasse voorlopig verzekerd.

Dag één: Een stem als een maanlandschap

Het bleef droog in het Minnewaterpark in Brugge, maar de kille wind zorgde ervoor dat het meer op een late herfst- dan op een aangename zomeravond leek. De oren die toch boven de jaskragen kwamen piepen, kregen een degelijke openingsdag van Cactus, maar met net iets te weinig hoogtepunten om echt te prikkelen.

Cactus is traditioneel een festival dat een breed publiek trekt. In een mooie setting van gras, bomen en bloemen gooit moeder een dekentje open en tovert wat koeken uit haar tas, waarna de kinderen er een sport van maken om lege bekertjes te verzamelen, en vader de krant openslaat. Ook voor wie het beu is om op elk festival dezelfde mayonaise van de vingers te likken is dit een verademing: specialiteiten uit Senegal, Vietnam of Korea vullen de maag, en worden doorgespoeld met dranken die variëren van koffie tot rumcocktails. De muziekliefhebber komt echter voor het eigenzinnige aanbod en voor enkele exclusieve Belgische festivalconcerten, zoals vandaag van José Gonzalez, Cake en The Waterboys.

In tegenstelling tot de eerder genoemde acts, is de voormalige Rock Rally-winnaar Mintzkov — we besparen u vandaag de dEUS-vergelijkingen — wel prominent op de zomerpodia aanwezig. Reden daarvoor is de aardige plaat 360° van enkele maanden geleden, waarvan "Return & Smile" het festival mag openen. "One Equals A Lot" zorgt voor het eerste geknik in de voorste gelederen van het publiek, en tijdens "360°" verdwijnt het jasje van frontman Philip Bosschaerts naar de achtergrond. De band lijkt strak op elkaar ingespeeld, zonder daarbij te routineus te klinken. Het mist voorlopig nog wat variatie om langer dan een half uur écht te boeien, maar een finale met nieuwe single "Ruby Red" en "Hitman" doet het beste vermoeden voor de toekomst.

De volgende in de artiestenwachtkamer is de Zweedse singer-songwriter José Gonzalez, die de status van halfgod verwierf met een cover van "Heartbeats" van The Knife. In afwachting van het nieuwe album In Our Nature wordt de succesplaat Veneer uitgewuifd. We zijn al langer overtuigd van het talent van deze man, maar onze frisse benen blijven een beetje op hun honger zitten bij dit nogal zittende concert. Het nefaste geroezemoes tijdens zijn wijdse klanken bewijst trouwens nog maar eens dat Gonzalez als singer-songwriter samen met dance- en hiphopacts in het drieluik zit dat makkelijker in een zaal wordt opgepikt dan op een festival. Toch noteren we knappe versies van "Crosses" en "Lovestain", en komt de soloartiest ook goed weg met een cover van "Love Will Tear Us Apart".

Wie Mark Lanegan de laatste jaren nog niét op een podium is tegengekomen heeft daar serieus veel moeite voor moeten doen. Vandaag staat de Amerikaan, met een stem als een maanlandschap, vooraan met het elektronicacollectief Soulsavers, die voor de gelegenheid een soulbluesrock-achtige plaat opnamen die op Lanegans lijf geschreven is. Je bent fan van zijn grafgeluid of niet, maar vanaf het eerste woord maakt hij indruk. De bassen klinken zwaar en zompig en doen samen met een laptopbehang soms aan Massive Attack denken. Lanegan — net zoals Walter Grootaers steeds met één hand op de micro, en één aan het statief vastgeroest — ziet er nooit uit alsof hij er met plezier staat, weten we. Maar halfweg, na het klassevolle "Revival", houdt hij het al voor bekeken. De rest van de band brengt nog een genietbaar uitspinsel, maar met normaal nog 20 minuten te gaan, is het weer aan de tappers.

Dat het grote publiek voor de twee laatste bands kwam, is duidelijk te merken aan de stijgende drukte voor het podium tijdens de soundcheck van Cake. De Amerikanen met hoog entertainmentgehalte doorbreken de zwaarmoedige klanken die tot nu toe overheersten met "Frank Sinatra". Frontman John McCrea lokt het publiek uit zijn egelstelling door hen volkeels "Sheep Go To Heaven" te laten meebrullen, en door bindteksten op te dissen over de luxe van stromend water, en over de gebroken rib onderweg naar hier, waardoor hij geen hoge noten kan zingen. Of dat de reden is voor het ontbreken van bekende nummers zoals "The Distance", "Short Skirt, Long Jacket" of "Perhaps, Perhaps" weten we niet, maar het doet in ieder geval geen afbreuk aan de set. De charismatische McCrea heeft de touwtjes strak in handen, en vuurt in de plaats kleppers zoals "Rock ’n Roll Lifestyle" en "Never There" op ons af. Covers van dienst zijn "Excuse Me (I Think I’ve Got A Hearteache)", en het na enig gesmeek afsluitende "War Pigs".

Afsluiter van deze openingsrit is het Britse The Waterboys. De staat van dienst wordt uitgedrukt in het aantal grijze haren, zowel bij de fans als bij de band, die in de jaren tachtig op zijn hoogtepunt was. Het gezapige publiek heeft ondertussen net genoeg alcohol genuttigd om zich door de vioolklanken en Ierse invloeden te laten verleiden tot een volksdansje. Negen jaar geleden stond de band hier al eens, en vanavond wordt het nieuwe album Book Of Lightening voorgesteld. Nieuwe nummers als "The Crash Of Angel Wings" worden voor alle veiligheid nog voorgesteld, maar bij "The Whole Of The Moon" heeft zelfs de aanwezige jeugd geen aankondiging nodig. Mike Scott en de zijnen stellen niet teleur en verliezen zichzelf bijna in "Glastonbury Song" en in het machtig uitgesponnen "Medicine Bow". Geen encores voor de headliner: "Fisherman’s Blues" zet een punt achter een genietbare avond, die evenwel de drang naar beter tijdens de rest van het festival niet kon wegnemen.