Dour -Parcours 2007 :: Zoek de verrassing |
|
|
|||
|
The JaiAlai Savant
Eté 67Vrij vertaald: de zomer van ’67. Daarmee is alles gezegd, want zo klinkt de band ook. Deze zes Luikenaren maken zomerse pop: nooit echt gevaarlijk, maar altijd geschikt om heerlijk bij weg te dromen. De geest van Noir Désir is niet ver weg. Vooral de gouden jaren ’60 lijken een leidraad voor de band. Gitzwarte teksten krijgen een sepia-inkleuring, en het stof van de wonder years waait hoog op. Été ’67 klinkt karakteristiek, en dat moesten de Walen zich geen twee keer laten vertellen: ze gingen en massa plat voor het titelloze debuutalbum, wat de groep tot een van de populairste formaties over de taalgrens maakte. Al gauw volgden ook meer exotische locaties als Senegal of Canada. Benieuwd of die paar Vlamingen in Dour er pap van lusten.
Erase ErrataFeminisme heeft niet enkel nadelen, zoals iedere rechtgeaarde man wel eens durft vermoeden. Niets beter immers, dan drie hitsige dames (Jennie, Ellie en Bianca) die zich vergrijpen aan muziek, in lijn met Sonic Youth, Le Tigre en Deerhoof. Noise heet dat dan, maar daar houdt het niet op: ook postpunk en new wave-invloeden zijn Erase Errata niet vreemd. Op het meeste recente album, Nightlife, wordt bovendien nog eens fel van leer getrokken tegen de buitenlandpolitiek van de Amerikaanse president Bush. Geen betere gelegenheid dus voor de festivalganger, om hier even enig engagement te komen tonen. Verwacht alvast een compromisloze show die de grenzen van het genre niet schuwt. Maar zo hoort het natuurlijk op Dour: experimenteren mag, zolang het maar blijft boeien. We twijfelen er niet over dat de drie dames niemand zullen vervelen.
The T ellers
zZzProbeer niets diepzinnigs te zoeken achter de bandnaam: het zijn drie swingende letters, meer niet. Goed gezien van deze twee Nederlanders, want zo zetten ze meteen ook hun muziek in de verf. En die gaat van het podium afspatten, dat is bij deze beloofd. zZz, mooi gepositioneerd in de Dance Hall, maakt immers rock voor venten met bakkenbaarden, met enkel een orgeltje en een elektrische gitaar. Simpel, maar uiterst dansbaar. Geen stoere rock, maar een combinatie van heupwiegen en headbangen is aangewezen: dat moét wel aanslaan. Bewijzen? Vraag maar aan Fatboy Slim, die hen als voorprogramma heel Japan doorsleurde. Nog niet overtuigd? Neem een kijkje op Dour, en weet waarom de term "sleazy" volstaat om deze band te omschrijven.
|
Meer Dour -Parcours 2007
Meer artikels
Meer op Goddeau.com
|
||


Vreemde naam (uit te spreken als: "Hai Alai Savant"), en daarom alleen al het uittesten waard. De frontman is voorzien van een enorme afro, en wordt bijgestaan door twee bleke indiekids. Een doorslagje van
Piepjong zijn ze, dit Brusselse viertal, maar o zo populair. Niet moeilijk ook: met 4821 MySpace-vrienden doen ze het heel wat beter dan het gros van de Vlaamse bands zonder plaat op zak. Een groot deel van die vrienden hebben ze te danken aan fotofabrikant Canon: die gebruikte het nummer "Second Category" als achtergrond voor een reclamespot in heel Europa. Verder is het nummer niet meer dan een akoestisch niemanddalletje, dat doet denken aan Jack Johnson: onooglijk, en dat is heus een compliment. Soms gaan de vier Tellers ook wat heviger te keer, en dan zijn vergelijkingen met pakweg