Buffalo Tom :: ''Eigenlijk zijn wij singer/songwriters met een distortionpedaal''

Begin jaren negentig, toen de grunge ontplofte, was er tussen al het muzikale geweld van mannen in houthakkershemden één groepje dat trouw bleef aan een gepolijste, loepzuivere en vooral heerlijk tijdloze distortionsound. Buffalo Tom was, met die goudeerlijke Sehnsucht in pakweg zijn wereldhit "Taillights Fade", goed op weg om een atoomoorlog te overleven. Anno 2007, haalt het trio, na een stilte van negen jaar, loodzwaar uit met wat misschien wel zijn beste plaat is.

goddeau: Met platen als Big Red Letter Day en vooral Let Me Come Over stonden jullie begin jaren negentig, in volle grungeperiode, aan de top en hebben jullie de jeugdsoundtrack van een hele generatie tieners gekleurd. Er bestaat over die periode een prima compilatievideo: The Year Punk Broke…
Chris Colbourn (bas): (onderbreekt) "Oh ja, met optredens van Nirvana, Dinosaur Jr en Sonic Youth. Heb ik gezien. Prima video. Go on."/
goddeau: Hoe kijken jullie nu terug op die periode?
Colbourn: "Ik denk dat, toen we een eigen geluid vonden, na onze ’Dinosaur Jr Jr-perikelen’ (hij doelt op Buffalo Toms eerste plaat, geproducet door J. Mascis, die door het verzamelde rockjournaille de grond werd ingeboord en onder het koosnaampje Dinosaur Jr Jr als goedkope kopie van Dinosaur Jr. werd bestempeld, fh), het niet de stem van de grunge was. Zelfs toen we op een festival als Reading speelden, met de topacts van de grunge uit die tijd, heb ik altijd gevonden dat we meer aan de linkerzijde van al dat grungegedoe stonden. Eigenlijk zijn we met Buffalo Tom meer een soort van singer/songwriters."

goddeau: Singer/songwriters met een distortionpedaal.
Colbourn: "Ja, eigenlijk wel. Er zit duidelijk een folky kantje aan onze muziek. (denkt lang na). Ja, dat is wel een goede omschrijving: singer/songwriters met distortion. Ik ga die typering nog gebruiken (lacht). Maar om op je vraag terug te komen: ja, natuurlijk zijn we trots dat we op een gegeven moment zoveel betekenden voor zoveel mensen. Je mag niet vergeten dat onze songteksten heel diep gaan. Of die teksten autobiografisch zijn? O jeetje, de klassieke vraag."

goddeau: Neem nu "Taillights Fade", jullie grootste hit. Ik heb mensen gekend die begin jaren negentig in een depressie zaten en zich echt getroost voelden door dat nummer. Moet je de gevoelens waar jullie het over hebben ook echt beleven om ze overtuigend neer te kunnen schrijven?
Colbourn: "In de voorbije negen jaar, toen Buffalo Tom even een adempauze nam, hebben Bill en ik veel gepraat over de herkomst van onze songs en ja, ook wij hebben vastgesteld dat veel van ons werk eigenlijk intriest is. Weet je, jij en ik en veel mensen denken graag over zichzelf dat ze goed aangepaste mensen uit de buitenwijken zijn die perfect hun weg vinden in de 21e eeuw, maar als je onder de oppervlakte van die ogenschijnlijk perfecte gezinnetjes gaat kijken, zie je veel opgekropte emoties: depressieve vaders, huishoudelijk geweld. "Taillights Fade" is een combinatie van invalshoeken: het gaat over iemand die we in die periode concreet kenden, maar we hebben voor die song ook inspiratie gevonden in een krantenartikel. Zo componeren we het gros van ons werk: we combineren dingen die we echt beleven met materiaal dat we uit boeken, films en kranten halen. Je kan zelf zien dat we echter niet de grootste depressivo’s uit het universum zijn." (lacht)