Buffalo Tom :: ''Eigenlijk zijn wij singer/songwriters met een distortionpedaal''

goddeau: Ik probeer muziek altijd in beelden te vatten. Als ik bijvoorbeeld naar Frank Zappa luister, moet ik altijd denken aan de surrealistische schilderijen van de Belgische schilder Rene Magritte. Welk schilderij denken jullie dat het best de muziek van Buffalo Tom vertegenwoordigt?
Colbourn: "Ik heb altijd gevonden dat Buffalo Tom wel ergens verband hield met het werk van Edward Hopper. Neem nu Nighthawks (afbeelding), zijn beroemdste schilderij: het lijkt heel gewoontjes, maar tegelijkertijd zit er een geweldige duistere kant aan. Ik bedoel: die mens zit daar moederziel alleen in een eenzame bar, misschien wel in een stad waar hij niemand kent."
Tom Maginnis (drums):: "Dat is het mooie aan Hopper. Op een eerste niveau lijken het gewoon mooie plaatjes, maar, zoals Chris zegt: er broedt altijd iets onder de oppervlakte."
goddeau: Een beetje zoals de muziek van Buffalo Tom.
Colbourn: "Misschien wel, ja. Ik vind bijvoorbeeld dat er iets geweldig deprimerends rond de zomer hangt. Zo rond achten, wanneer mijn kinderen moeten gaan slapen als het nog volop licht is, vlieg ik altijd terug naar mijn eigen kindertijd, naar toen ik moest gaan slapen bij zonlicht. It freaked me out. Dat is ook een onderdeel van onze muziek: dat er aan alles een duister kantje zit, zelfs aan kind-zijn. Ik bedoel maar: het is niet alleen baseball, verjaardagspartijtjes en Halloween. Elke medaille kent een keerzijde."

goddeau: Over jullie nieuwe Tree Easy Pieces nu: ik hoor er redelijk veel The Lemonheads en Big Star in, ik hoor zelfs invloeden van Nick Cave op het niveau van de songteksten; maar stond er ook terminaal onhippe muziek op in de studio tijdens de opnames? Naar welke muziek, waarvoor jullie je eigenlijk zouden moeten schamen, luisteren jullie zoal?
Colbourn: "Met de invloeden die je vermeldt, ben ik het alvast volmondig eens. We zijn alle drie geweldige fans van The Lemonheads en zeker Big Star, maar een volledig oncoole groep? Laat me de vraag omkeren. Ik heb namelijk een hekel aan een groep die iedereen bewondert: The Band. Iedereen houdt van hen, ze zijn een icoon van de jaren zestig, ik weet het, maar ik heb een bloedhekel aan hen. Grappig dat je Nick Cave vermeldt. Ik moest veel aan hem denken toen ik "Pendleton" schreef voor de nieuwe plaat."
goddeau: Een van de absolute klasbakken op die plaat. Een song over de hel van de Amerikaanse buitenwijken, niet?
Colbourn: "Ja, en schrijf maar op dat die song wel degelijk autobiografisch is. Met Buffalo Tom komen we alle drie uit de buitenwijken en er valt absoluut geen zak te beleven daar. Ik bedoel: ik ben opgegroeid in een piepklein dorpje vlakbij een gigantisch woud en het enige dat ik in mijn kindertijd heb gedaan, is wandelen in dat woud, haast tot mijn voeten eraf vielen. De tragiek is dat mijn vrouw nu met ons gezinnetje opnieuw in zo’n schattige suburb wil gaan wonen. Je ziet: ik ben er nog niet vanaf (lacht)."

goddeau: Op "Thrown", de hekkensluiter van jullie nieuwe plaat, is voorwaar een pedal steel-gitaar te horen. Beken maar jongens, eigenlijk zijn jullie gewoon gek van country.
Colbourn: "O, ik heb er geen probleem mee om dat toe te geven, maar onze smaak over welke country verschilt grondig. Ik hou heel veel van klassieke country terwijl Tom hier…"
Maginnis: "Welja, waar ik woon, is er een geweldig radiostation. Op zondagmorgen spelen ze de meest experimentele country en geniet ik van hier tot in Tokyo. Wanneer ze dan ’s middags overschakelen op klassieke country, kan ik mijn radio niet snel genoeg afzetten."