Jessica Bailiff :: Old Things

Verzamelplaten blijven een vreemd iets. Songs die nooit bedoeld waren om samen op één album te verschijnen staan broederlijk naast elkaar en tonen in het beste geval een evolutie in het oeuvre, maar zijn maar al te vaak een zinloze en zielige cash in van de zuiverste graad.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Artiesten als Nick Cave of Low hebben eigenlijk geen b-kantjes, elke song is volwaardig en een universum op zich. Zelfs de kladjes dragen een gelaagdheid in zich waar het zovele mindere goden aan ontbreekt. Maar door de band genomen blijven verzamelalbums voer voor verzamelaars en freaks die werkelijk alles van een artiest in huis moeten hebben maar de nodige centen ontberen om die ene Japanse persing van die obscure live-uitvoering in dronken toestand aan te kopen. In de juiste kringen staan zij bekend als muziekliefhebbers, zij het met een lichte obsessie.

Jessica Bailiff, de fragiele Amerikaanse die vorig jaar nog het mooie Feels Like Home uitbracht, bundelt op Old Things. Une collection de chansons 1999 – 2003 een hele hoop materiaal dat eerder in (semi-)beperkte oplages uitgebracht werd op singles en compilatiealbums. De tijdsperiode plaatst het gros van de songs tussen Hour Of The Trace (1999) en Jessica Bailiff (2002) waardoor de liefhebber een interessant beeld zou kunnen krijgen van de evolutie die de artieste tussen de twee platen doormaakte.

Eigenlijk is die evolutie nu ook weer niet zo indrukwekkend of baanbrekend te noemen, Bailiff blijft op elke plaat tenslotte zweren bij een mix van het voorzichtige experiment, zachte folk en fluisterende electro, zelfs Feels Like Home toont geen echte trendbreuk. Natuurlijk zijn er verschillen te horen tussen de verschillende platen maar het allesoverheersende gevoel blijft er toch een van een vreemd en rustgevend soort beklemming dankzij de nadruk die Bailiff op het creëren van de juiste sfeer legt.

Ook op Old Things is het toverwoord ‘atmosfeer’ geworden. Of het nu het door elektrische gitaren gedragen “Maybe Tomorrow”, dan wel “How Our Perception Of Distance Is Changed With Each Passing Hour”, of het gebaldere “Figure Eight (For Jonathan)” betreft, de songs ademen eenzelfde gevoel uit. Bovendien is het interessant om de versies van “Crush” en “Warren” te vergelijken met deze die uiteindelijk op Hour Of The Trace verschenen. De sfeer en de song blijven gelijk en toch klinken de nummers opmerkelijk anders.

Morc Records is duidelijk niet over één nacht ijs gegaan: Old Things is een fijne compilatie geworden waar menig Bailiff-fan zijn hart aan kan ophalen. Het verzorgde artwork past perfect bij de nu eens door electro en drones voortgestuwde songs (“Amethyst Depression”) en dan weer door zweverige folk geïnspireerde nummers als “Shadow”. En doordat Bailiff op de reguliere albums ongegeneerd tussen beide stijlen switchte -- al dan niet binnen de tijdspanne van één nummer -- vormt ook deze compilatie een verrassend coherent geheel.

Kortom, Old Things is een aangename plaat geworden van een artieste die al vier albums lang haar eigen wereld creëert en daar uitstekend in gedijt. Wie van Bailiffs werk houdt, zou dan ook niet mogen talmen en moet dit kleinood gewoon in huis halen.

Jessica Bailiff speelt op 28 september in Netwerk, Aalst.