|
Toeters! Bellen! Ballonnen! Confetti en een uitzinnig publiek! The Flaming Lips waren weer eens in België en speelden één van de beste concerten die het Cactusfestivalpubliek ooit te zien kreeg. Wie het miste, kan op de dvd UFO’s At The Zoo: The Legendary Concert In Oklahoma City een glimp krijgen van wat voor feest een optreden van de groep is. "En toch zou het niet werken als onder al die confetti geen boodschap zat", vertelt frontman Wayne Coyne.
 goddeau: Vind je het belangrijk dat mensen met die dvd (voorlopig is nog niet duidelijk of hij ook in Europa wordt uitgebracht, mvs) nu ook van het visuele aspect aan The Flaming Lips kunnen genieten?
Coyne: "Daar heb ik eigenlijk niet bij stil gestaan. Voor de dvd hebben we gewoon beelden gekozen uit die shows waar het publiek gék werd. We vinden het erg belangrijk dat de mensen die voor ons staan meegaan in onze show, als een tegenhanger voor de opnames. Als we opnemen gebeurt dat immers altijd in isolement. De muziek die we maken komt recht uit onze hersenpan en wordt door niets anders gestuurd: we maken kunst zonder dat we er ons zelfs maar om bekommeren of er iemand zal luisteren."
"Als we optreden doen we net het tegenovergestelde: we staan er als de meest extraverte entertainers, die absoluut àlles willen doen voor de mensen die er zijn. We willen hen een gevoel van samenhorigheid bezorgen. Dat is volgens mij overigens één van de redenen dat mensen naar een concert gaan: om die gedeelde ervaring te hebben."
"Veel artiesten worstelen met die dualiteit. Enerzijds voelen ze zich kunstenaar, anderzijds entertainer. Ze willen constant een artiest zijn, en dat is moeilijk. In het festivalseizoen bijvoorbeeld speel je één optreden en acht uur en drie vliegtuigreizen later moet je alweer op een ander podium staan. Je hebt geen tijd om opnieuw bezeten te worden door je kunst, je moet gewoon doen wat je doet: je liedjes zingen. Het was voor ons een grote opluchting om te beseffen dat we ook gewoon mensen konden vermaken en een deel van hun dag worden in plaats van hen proberen deelgenoot te maken van ons innerlijke leven. We worden veeleer een deel van hun leven, door met ballonnen te spelen en hen te laten meezingen. Dat verbindt hen met elkaar."
goddeau: Frustreert het je niet dat door je rol als nar of entertainer de inhoud van je nummers wordt overschaduwd?
Coyne: "Neen! Ik was wel bang dat dat zou gebeuren, maar meestal komt net het tegenovergestelde voor. Ook al doen we al die circusstuff, we nemen onze muziek en de presentatie ervan héél ernstig: we zorgen altijd dat dat in orde is. De randanimatie is er gewoon om het over the top te brengen. Maar als onze songs geen boodschap hadden, zouden we niet wegkomen met al die fanfare. Nu wel, onze songs betekenen ook iets voor de toeschouwers. Niet de confettimachines, niet de laserstralen, maar de connectie die je maakt met het publiek: dat werkt het beste. En het kost niets, je hebt er geen gadgets voor nodig. Als je het publiek maar kan laten voelen dat jij om hen geeft en zij om jou, dan wordt het pas echt goed."
"Natuurlijk blijft niet alles wat ik zeg ook plakken, maar na elk concert komt er me wel iemand vertellen dat deze of gene song hem door een moeilijke periode heeft geholpen: toen een vader stierf, een baby werd geboren, er werd getrouwd… al die kleine menselijke gebeurtenissen zijn verbonden met onze songs; daarom leven die mensen met ons mee als we ze brengen." goddeau: Op jullie MySpace staat een filmpje waarin je uitlegt hoe je voor elk optreden al je prullaria, zoals de stroboscoop rond je nek, controleert.
Coyne: "Yeah. Je moet wel."
goddeau: En dan lees ik hoe je jaren geleden voor jullie Boomboxproject zélf die veertig radiocassettespelers herstelde en bewerkte. Werken is geen vies woord voor je hé?
Coyne: "Ik heb geluk dat ik dat gewoon graag doe. Het geeft me ook de kans er nieuwe ideeën in te zien. Als ik het allemaal door anderen zou laten uitvoeren, zou ik die kleine nuances niet ontdekken."
25 juli 2007 |
|
