goddeau: Is het ook jezelf uitdagen? Ik kan me voorstellen dat je het jezelf zo niet gemakkelijk maakt op het podium.
Coyne: "Zolang mensen maar wegwandelen met die connectie, het idee dat ik in hen geloof en zij in mij, dan ben ik tot veel bereid. Dan is alles ok. Je moét jezelf ook uitdagen, je moét jezelf scherp houden. Maar ik wil ook dat het werkt, dat het publiek het ook begrijpt. Ik krijg ideeën, en dan heb ik geluk, maar dan neemt het idee het van me over en word ik er een slaaf van. Ik hoef niet op te staan en na te denken over wat ga ik doen, eenmaal een idee er is, neemt het mij op sleeptouw, for better or for worse. Soms werkt iets niet, maar ik ben niet bang van een mislukking."
 goddeau: Even naar At War With The Mystics, jullie laatste plaat. Vind je het zo erg gesteld met de Verenigde Staten dat je voor het eerst de nood voelde om expliciet een politieke boodschap te brengen?
Coyne: "Weeeeell, je zingt over de dingen die zich vlak voor je neus afspelen. Of dat nu iets is dat exclusief met jou gebeurt maar waarvan je weet dat het iets universeels is als dood of liefde, of iets anders: het is meestal iets overweldigends, iets oncontroleerbaars. En daarover zingen laat je toe om het te begrijpen, wat het ook is. En dus ook over George Bush en zijn stomme oorlog. Vooral toen hij herverkozen werd, begon het belangrijk te worden: in het begin konden we nog denken dat we gewoon vier jaar op onze tanden zouden moeten bijten. Na die herverkiezing voelde het echt alsof we niet langer aan de zijlijn konden blijven staan en doen alsof het ons probleem niet was. Kijk, het meeste wat hij doet, kan me geen lor schelen maar wat ik absoluut niet verdraag, is die overduidelijke religieuze agenda. Hoe hij duidelijk niet van homo’s houdt, zijn standpunt over marihuana, en zoveel meer. Voeg daar de oorlog aan toe die overduidelijk puur chaos is, stom machtsvertoon zonder een plan rond wat er moet gebeuren…"
goddeau: … en je kon niet langer naast de politiek kijken?
Coyne: "Ja. Dat en het feit dat je beseft dat we er niets aan kunnen doen. Dat is het moment dat je erover begint te zingen. Maar het komt neer op wat je altijd doet: je zingt songs die over jezelf gaan, en dat andere aspect sluipt erin, zoals in "The Yeah Yeah Yeah Song" en "Free Radicals". Door in dat eerste nummer te zingen dat wij de macht hebben, dat we niét machteloos zijn, krijg je het gevoel dat je de macht terugneemt. Toen we "The Yeah Yeah Yeah Song" begonnen te spelen, begreep ik hoe het als een protestsong kon worden geïnterpreteerd, zelfs al probeer ik de mensen in de song te vertellen dat wij net degenen met de macht zijn, dat wij mannen als Bush de macht làten grijpen. Maar wij hebben de macht: je kunt je eigen leven leiden, los van wat de massa doet."
goddeau: "People have the power", om het met Patti Smith te zeggen.
Coyne: "They do! Het volk heeft absoluut de macht, maar geeft die te snel weg. Het is moeilijk om een individu te zijn als een overweldigende massa beslist wat je moet doen en denken. Daar tegen ingaan is waar artiesten, muzikanten hun krachtigste rol te spelen hebben: mensen die denken alleen te staan met hun ideeën laten horen dat dat niet zo is. Maar muziek kan enkel geesten veranderen, de rest moet je zelf doen. Mensen kunnen de mooiste altruïstische gedachten denken, maar als je niets doet blijft dat onzichtbaar." goddeau: Religie is wel vaker de rode draad op jullie platen, met At War With The Mystics nu als bijna-conceptplaat erover. Waarom ben je daar eigenlijk zo door geobsedeerd?
Coyne: "Omdat iedereen daarmee worstelt. In Europa is atheïsme normaal maar in de Verenigde Staten wordt het nog steeds als een vorm van achterlijkheid beschouwt. Maar geloof — dat bijna egoïstische idee dat er hierboven iemand is die over je waakt — zit in iedereen ingebed. Soms is het bijna onmogelijk om het anders te zien: dat het universum leeg is, dat er enkel sterren en planeten zijn en dat niets om je geeft. Ik vond dat altijd goed nieuws, ik wil baas zijn over mijn eigen leven."
25 juli 2007 |
|
