|
Het wordt zo langzamerhand tijd dat ook de laatste Vlaamse muziekliefhebber zijn of haar cool aan de kant zet om Yevgueni te ontdekken. In de lente schonk de groep ons het uitstekende Aan de arbeid, waarmee ze de kinderziektes en het kleinkunstidioom van Kannibaal overtuigend achter zich lieten. Radio 1 en Radio 2 gingen vlotjes overstag, maar ondanks de knappe songs, heerst de radiostilte nog steeds op ’s lands hippere muziekzenders.
 goddeau: Het lijkt alsof jullie met Kannibaal op Radio 1 mikten omdat het nog realistisch leek daar gedraaid te worden. Met het nieuwe album durven jullie duidelijk te hopen op Studio Brussel, ook al lukt het misschien nog niet. Of is dat te kort door de bocht?
Klaas Delrue (zang): "Dat is wel schoon samengevat eigenlijk. (lacht)"
Geert Noppe (gitaar): "Het is wel niet ’mikken op iets’, hè."
Delrue: "Nee, het was niet de bedoeling en het is zeker niet de manier waarop we er zelf over nadenken, maar het is wel de manier waarop je er nu op terugblikt.
Noppe: "De groep was er ook nog niet bij Kannibaal, anders had die cd ook meer geklonken zoals Aan de arbeid. We zochten toen ook nog naar een geluid."
Delrue: "En toch ook wel naar een lichtjes ander soort nummers. De ontmoeting tussen Yevgueni en Wouter Van Belle is van bij het begin over kleinkunst gegaan. Daardoor hebben nummers als "Sara" en "Mama, ik wil papa" — die we trouwens nu nog steeds live spelen — doorgewogen op de sound van de plaat. Bovendien waren het de twee lievelingsnummers van de producer. Niet dat zoiets erg was, want we vonden dat ook heel goeie nummers, maar ze hebben de werkwijze wel bepaald."
goddeau: In "Mama, ik wil papa" rekenen jullie als zoon van de eerste kleinkunstenaars een beetje af met de vorige generatie wereldverbeteraars. Er treedt een bizar wereldbeeld naar voren: een combinatie van nihilisme en idealisme. Robbie lijkt daar zowat de belichaming van te zijn. Is dat een verzonnen personage?
Delrue: "Robbie is voor een deel een alter ego, maar het kan ook iemand anders zijn. Een goede vriend. Dat is ook een van de redenen waarom ik voor "I see a darkness" gekozen heb. Dat nummer vat perfect het moment waarop Robbie altijd opduikt: de vroege uurtjes waarin veel te veel gezeverd wordt. Waarin misschien wel grote theorieën verkondigd worden, maar er veel te weinig gebeurt. Daar ben ik zelf ook heel erg goed in. (lacht) We hebben als student af en toe meegemaakt dat een vriend het echt lastig heeft en zoiets kan je flink aangrijpen. Dat gevoel zit heel sterk in deze cd. Robbie belichaamt dat een beetje, hoewel "Robbie I" een erg luchtig liedje is over een student die beseft dat ’als dit gedaan is, dan wordt het voor echt en dat zie ik eigenlijk niet zitten’. Als je dat een beetje opblaast, krijg je een heel suggestieve song die over veel kan gaan."
goddeau: Je haalt nu zelf het nummer "I see a darkness" aan. Hebben jullie daar reacties op gekregen? Voor veel mensen betekent dat nummer wel wat.
Delrue: "Awel, we hebben eigenlijk niet zo goed beseft welk monument Will Oldham eigenlijk is, waardoor we het lef hebben gehad dat te doen. Knack dicht ons zeer grote ballen toe omdat we dat gedurfd hebben. Ik volg hun redenering ook wel: als Vlaming kan je je altijd nederig blijven opstellen, maar als Johnny Cash er niet moet afblijven, dan moeten wij er ook niet afblijven. Niet dat wij even goed zijn als Cash, maar ofwel mag een nummer gecoverd worden ofwel mag het niet gecoverd worden. En als het mag, mag dat evengoed door een Vlaams flutgroepje als door een monument als Cash. De cover moet gewoon goed zijn."
goddeau: Jullie hebben je de tekst wel helemaal toegeëigend. Bij Bonnie ’Prince’ Billy heb ik het gevoel dat het echt om een zware depressie gaat en dat het niet goed zal aflopen. Bij jullie gaat het ook om een depressie, maar gelukkig zijn er nog vrienden waardoor het nog wel lukt.
Delrue: "De Yevgueni-touch natuurlijk, hè. Nu, ik heb maar twee zinnen veranderd, maar de sfeer verandert inderdaad. Hoop, hè."
1 August 2007 |
|
