Apse :: ''Voorlopig hebben we het nu wel even gehad met duisternis''

Het leven in de Amerikaanse voorsteden kan soms akelig benauwend zijn, zo lijkt het wel als je Spirit van Apse hoort: ijzige vocalen, tribale drums, veel leegte en een kille wind die waait tussen de muziek. Noem het vooral geen postrock, maar bereid u voor op koude rillingen als u op Pukkelpop de Chateau betreedt. "Ik wil niet pretentieus klinken, maar het is ernstige muziek en héél persoonlijk", zegt zanger-percussionist Robert W. Toher.

goddeau: Tussen jullie titelloze debuut-e.p. en Spirit is jullie muziek heel wat geëvolueerd. Hoe zijn jullie van dat eerder postrockachtige begin bij die spookachtige en tribale muziek aanbelandt?
Toher: "Doordat een paar mensen de groep verlieten maar er ook iemand nieuw bijkwam, moesten we weer van nul af aan beginnen. We konden alle richtingen uitgaan, zelfs popmuziek. Het maakte niet uit. We begonnen gewoon te spelen en na zes maanden schrijven en een jaar opnemen kwamen we vanzelf bij Spirit uit. We hadden vooraf wel besloten meer nadruk op bas en zware ritmes te leggen: we houden van gothic music en wilden zelf ook gelijkaardig duister materiaal maken. Maar misschien is gothic wel het verkeerde woord in deze emo-gothic tijden. Onder gothic versta ik een soort jaren tachtiggevoel, zoals bij Joy Division en The Swans. Niet geluidsmatig, maar gevoelsmatig moest het donkerder voor ons."

goddeau: Je verzet je heel hard tegen elke verwijzing naar postrock. Welke platen hebben jullie wél gevormd?
Toher: "Minder albums dan bands. The Swans zeker, en ook Radiohead is altijd een invloed geweest. Voorts veel wereldmuziek als Fela Kuti, Konono n°1. En ook Joy Division en Dead Can Dance. Maar voor alles komt onze muziek toch gewoon voort uit wat er zich vormt als we beginnen te spelen. Er is weinig bewusts aan."
"Neem nu die beslissing van me om zelf extra percussie te gaan spelen. Dat is niet bewust gebeurd, maar het was een lange ontwikkeling. Eerst wilde ik live geen gitaar meer spelen, enkel zingen. Dat vond ik dan weer zo saai dat ik tamboerijn begon te spelen en dat liep uiteindelijk uit de hand. En nu speel ik dus op een snaredrum, een ridecimbaal, en nog wat meer. Het kan opnieuw veranderen, wie weet speel ik op het volgende album een rhodes-orgel. We hebben veel personeelswissels gehad, en misschien verdwijnt onze bassist weer en blijven we maar met vier over. En zelfs al vertrekt er niemand, zal de muziek zeker opnieuw veranderen."

goddeau: Op Spirit zing je behoorlijk manisch, alsof verstaanbaarheid er niet toe doet.
Toher: "Het idee is inderdaad om gewoon met de klanken te spelen en de zang als een instrument te zien. Daarom zit er ook zoveel echo op, het heeft een menselijke kant, maar toch ook weer niet. Zeker live doet het er niet zoveel toe wat ik zing. Ik weet dat men ons vergelijkt met Animal Collective op dat vlak, maar zelf zag ik ze nog niet live."
"Veel mensen denken ook dat we de mosterd voor die tribale percussie haalden bij Drum’s Not Dead van Liars, maar die plaat was nog niet uit toen we Spirit maakten. Toen Liars’ plaat uitkwam, waren we blij om te ontdekken dat er nog muzikanten met dezelfde ideeën bezig zijn."