Apse :: ''Voorlopig hebben we het nu wel even gehad met duisternis''

goddeau: Er zit een soort verhaallijn in Spirit?
Toher: "Ja. Spirit vindt plaats in een moerassig gebied. Van begin naar einde worden een aantal koninkrijken gepasseerd. Het is een soort voortzetting van onze debuut-e.p.: de protagonist — wie het ook is, ik of iemand anders — doorstaat een hoop beproevingen, zit vervat in een gevecht tussen goed en kwaad. Elke song heeft zijn eigen verhaal, maar dat ga ik niet allemaal uitleggen. Het komt in elk geval neer op een strijd tussen Goed en Kwaad. Het gaat om de dingen die we niet kunnen zien, onzichtbare krachten."
goddeau: Houdt het bovennatuurlijke je bezig?
Toher: "Definitely. Wat me er in aantrekt? Geloof denk ik. Ik zie mezelf niet als religieus, ik ga niet naar de kerk, maar ik ben wel spiritueel en sta open voor zulke dingen. Dat komt door mijn opvoeding. Mijn moeder had voorgevoelens die altijd juist waren. Ze kon ze ’s ochtends tijdens het bidden aan iemand denken, die later die dag effectief naar het ziekenhuis zou moeten. Dat soort dingen gebeurden voortdurend. Zo bad ze eens voor de vader van een meisje die op sterven lag en voor haar ogen zag ze altijd maar witte chrysanten. Ze voelde zich zo stom: "ik zie witte bloemen". Toen kwam ze te weten dat dat meisje dat soort bloemen als kind samen met haar vader verkocht."
"Door daarmee op te groeien kan ik niet anders dan denken dat er iets hogers moet zijn. Ik geloof in God, Jezus Christus, … Spirit handelt over religieuze vrees: angst voor God en mensen. Ik heb het gevoel dat ik in mijn leven heen en weer geslingerd wordt tussen goed en slecht, in mijn beslissingen, hoe ik mensen behandel. Die strijd tussen het goeie en het slechte in een mens houdt me bezig. Er is een tijd geweest, lang geleden, dat ik doodsbenauwd was voor de consequenties van godsdienst. Ik heb mijn denken veranderd sindsdien, maar Spirit put daar nogal uit. Het is catharsis om er over te zingen."

goddeau: Ben je dan erg gelovig opgevoed?/
Toher: (Stellig) "Neen! Ik krijg die vraag vaak, maar krijg niet het verkeerde idee: we zijn niet zo’n overtuigde gelovige band. Ik veroordeel geen mensen. Kijk: ik ben christelijk opgevoed, Ezer is Joods, ik weet niet eens wat Mike is. We zijn geen fanatieke band, gewoon spiritueel."
"Ik maak me gewoon zorgen over alles. Vroeger was ik bang om ergens in een soort van Jeroen Boschwereld te eindigen maar daar geloof ik niet zo hard meer in. Ik heb in mijn leven heel wat foute beslissingen genomen — en waarschijnlijk zal ik er nog heel wat nemen — en ik ben voortdurend bang het verkeerde te doen. Mijn songs zijn een soort schild tegen dat soort negatieve gevoelens. Zo verban ik die gedachten. Ja, je kunt het op een bepaalde manier exorcisme noemen: kwade geesten uit een omgeving bannen. Ik wil niet pretentieus klinken, maar het is ernstige muziek en héél persoonlijk."
goddeau: Heb je het gevoel dat het slecht is om in een rockband te zitten zoals Alan Sparhaw van Low worstelt met zijn drugsgebruik en rock-’n’-rollleven?
Toher: "Heeft hij drugs gebruikt? Waw. Daar schrik ik van. Ik hoop dat het beter met hem gaat nu. Ik weet wel dat hij heel hard worstelt met dat schuldcomplex. Ik heb gehoord dat ze op een festival ooit eisten dat er niemand drugs zou gebruiken, en dat er een bijbel in de kleedkamer van elke groep lag. Dat zouden wij dus nooit doen."
goddeau: Zie je religie als een verdrukkend iets?
Toher: "Religie ja, spiritualiteit niet. De kerk is een verstikkend instituut waar ik niets mee heb. Als je met God wil praten moet je dat maar rechtstreeks doen. Je moet niet langs een fucking kerk of een priester gaan."