The Rakes :: ''Muziek behoort als een goed restaurant te zijn''

Bij de eerste poging The Rakes te interviewen haakte frontman Alan Donohoe af, een tiental vragen ver, met de woorden "verzin zelf maar wat." Een tweede poging om hem wat vragen te laten beantwoorden over zijn postpunkband heeft gelukkig wat meer succes.

goddeau: Het lijkt me alsof jullie nieuwe plaat heel wat rijper klinkt dan de eerste.
Alan Donohoe: "Dat kan wel kloppen. Ik denk dat je dat vooral merkt aan onze teksten. Toen we onze eerste plaat maakten, werkten we nog op kantoor. We gingen uit, veel meer dan dat deden we niet, luister daarvoor maar naar "Work Work Work (Pub Club Sleep)". Daarover kan je niet meer authentiek vertellen op je tweede album. Je leeft immers niet meer als een kantoorbediende, maar als een rock-’n-rollster."

goddeau: En het leven als een rock-’n-rollster levert voldoende inspiratie op om een plaat te vullen?
Donohoe: "Een heel album vullen over het nemen van drugs en het slapen met topmodellen zou ook maar saai zijn. Daarom komt onze inspiratie nu uit een breder kader, het nieuws. Het moeten dingen zijn die ons interesseren: terrorisme bijvoorbeeld, zonder dat we daar een of andere politieke boodschap over willen verkondigen."
"Maar we proberen ook niet al te expliciet naar politiek te refereren. Je moet daar voorzichtig mee zijn."

goddeau: Maar de actualiteit ontwijken lijkt ook niet helemaal te lukken. Op de eerste plaat staat bijvoorbeeld "Terror", een nummer dat gaat over de bomaanslagen in de Londense metro.
Donohoe: "Dat nummer is geschreven en opgenomen vóór die bomaanslagen. Na 9/11 zijn er van de ene dag op de andere veel mensen bang geworden. Er werd plots een klimaat van angst geïnstalleerd. Mensen zaten echt te wachten tot er iets zou gebeuren, tot er weer ergens een bom zou ontploffen. Er leek iets op til te zijn, en vanuit dat gevoel hebben we "Terror" geschreven. Uiteindelijk is het nummer door de waarheid ingehaald."
"Die angst werkt trouwens net verlammend. Aanslagen gebeuren in een fractie van een seconde, maar maanden later kijken mensen nog steeds angstig naar een jonge Aziaat met een rugzak die op de metro springt."

goddeau: Dat gevoel beschrijf je in "Suspicious Eyes".
Donohoe: "Inderdaad. We hebben dat nummer als een soort toneelstuk proberen op te bouwen, met drie verschillende personages die elk een monoloog afsteken: een xenofoob, een vrouw en een wat exotischer ogende man. De rol van xenofoob heb ik zelf maar voor mijn rekening genomen, Raxstar nam de raps voor zijn rekening."
"Raxstar kwam meteen met de juiste teksten voor de dag om ons gevoel te typeren. Zijn bijdrage paste, maar het had evengoed een zanger kunnen zijn, zolang de boodschap maar overkwam. Het is niet alsof we een rockband zijn die het plots cool zou vinden iets te doen met hiphop, zoals Linkin Park met Jay-Z. Het was echt om de inhoud te doen. (plots) Ken je trouwens de Sugababes?"

goddeau: Keisha, Heide en Amella?
Donohoe: (lacht) "Ik hoorde een van hun nummers op de radio, en de melodie paste mooi bij "Suspicious Eyes". Daardoor kunnen we dus ook geïnspireerd worden. Kijk je wel eens naar die televisieserie 24? Die elektronische, aftellende klok met een tikkend geluid komt heel gejaagd over. Dat hebben we gebruikt voor deze track."