PUKKELPOP 2007: LCD Soundsystem zaterdag 18 augustus, Marquee

Wie LCD Soundsystem gemist had in Werchter, kreeg op Pukkelpop een herkansing. De groep had in Hasselt bovendien nog wat te compenseren. De passage in 2005 werd immers geplaagd door een knudde programmering en uitvallende stroom. De Marquee is dan ook aardig volgestroomd voor James Murphy en zijn colonne danspunkers.

Met twee albums en een handvol e.p.’s onder de arm is er helaas weinig variatie in setopbouw mogelijk, dus we horen hetzelfde als in Werchter. "Us v Them" opent de debatten en met een steviger versie van "Daft Punk Is My Playing At My House" wordt de eerste cartouche verschoten. Murphy bedankt ons even — verlegen als altijd — voor het komen ("And thanks for standing over there too"), waarna een korte prik wordt uitgedeeld met "Time To Get Away". En dan blijkt er plots pech. Een deel van Nancy Whangs synthesizers is de dag voordien de grond op getuimeld en is nu "a bit funny".

Net als de groep tijdens het wat monotone "Where Are My Friends Tonight" dreigt te plafonneren, leidt een geniaal "Get Innocuous!" de finale in. De boel ontploft tijdens een acid-versie van "Tribulations" en de textbook danspunk van "Movement". Maar de echte eindsprint is het extastische "Yeah!": tien minuten lang climax na climax en steeds uitzinniger wordende blieps en beats.

Boeken toe, zouden we zeggen, maar Murphy vergast ons graag nog op een gevoelig gecroond "New York, I Love You But You’re Bringing Me Down": een welkom rustpunt na een uitmuntend concert.

De aangename verrassing van LCD Soundsystems eerste passage in 2004 is voorbij, dus echt ondersteboven van hun concerten zullen we wellicht niet snel meer zijn. Daar is James Murphy een iets te grote controlefreak voor. Maar een uur LCD Soundsystem is nog steeds de hipste workout links van de plaatselijke aerobiclessen. Wat nieuwe songs zijn welkom en volgende keer horen we graag nog eens "Losing My Edge", maar wie ook maar een greintje funk in de botten heeft, heeft nog steeds geen reden om dat volgende concert te missen. Dank overigens ook aan Michel Wuyts voor een vers blik metaforen. We zaten even zonder.