PUKKELPOP 2007: Nine Inch Nails. Zaterdag 18 augustus, Main Stage

Trent Reznor verkeert in bloedvorm. Met Year Zero keerde hij eerder dit jaar op indrukwekkende wijze terug naar de eenzame hoogten waarop hij begin jaren ’90 de industrial heruitvond. De bijhorende concerten in de AB zullen bovendien nog lang in de geheugens van de aanwezigen gegrift staan. Het was zeer de vraag of hij de hooggespannen verwachtingen ook op een festivalpodium zou kunnen waarmaken, maar vanaf de eerste minuten van het concert weten we niet goed te kiezen tussen met verstomming geslagen zijn en volledig uit ons dak gaan.

Gouwe ouwen als "Sin", "March Of The Pigs" en "Burn" zorgen voor vroege hoogtepunten, maar nieuwer werk als "The Beginning Of The End" en het elektronische duo "Me, I’m Not" en (vooral) "The Great Destroyer" moeten daar absoluut niet voor onderdoen. Zonder omzien ("Gave Up"!) werkt Nine Inch Nails naar de vertrouwde finale toe: een knallend "Head Like A Hole" (waarna de basversterker sneuvelt) en een indringend "Hurt".

Bovendien heeft de band een geniale lichtshow meegebracht. "Eraser", "Only" en "Hurt" worden achter een semi-doorzichtig LED-scherm gespeeld. Het grootste deel "Only" is er niets meer dan ruis op dat scherm te zien van waaruit (geniale belichting!) vaagweg het hoofd van Reznor op te maken valt en tijdens "Hurt" is hij LED-gewijs zelfs omringd door sterretjes. Een onwaarschijnlijk strak en meeslepend concert met een intelligente podiumact: we missen "Closer" en "Something I Can Never Have" zelfs nauwelijks. Met deze drive kan Nine Inch Nails nog wel enkele jaren mee, dus we verwachten nog veel sublieme concerten van deze band. Op Pukkelpop waren ze alvast ronduit schitterend.