Flip Kowlier :: ''Als ik begin te drinken, is het vaak voor dood''

goddeau: Zie je jezelf binnen de komende paar jaar eigenlijk terugkeren naar de heimat, het landelijke Izegem?
Kowlier:"Nee, daarvoor heb ik het hier in Gent te veel naar mijn zin. Ik heb hier alles wat ik moet hebben, dus is een terugkeer niet voor meteen. Het enige wat ik hier wel af en toe mis, is wat groen. Ik heb ook geen tuin bij mijn huis, dat is wel spijtig."

goddeau: Wat een bizarre carrière heb jij eigenlijk al achter de rug. Van de pop bij My Velma tot de hiphop van ’t Hof Van Commerce, en na je intieme, dromerige soloplaten, kwam daar dit jaar ook het stevig rocken bij de Ex Drummer-band bij. Tot welke vreemde carrièrewendingen zie jij jezelf nog in staat?
Kowlier:"Van alles eigenlijk. Kindermuziek, R&B, hiphop, een reggaeplaat, een rockplaat, … Ik ben van plan om binnenkort een paar dagen in het repetitiehok te kruipen en te beginnen repeteren om een echte rockplaat op te nemen. Na de optredens met de Ex Drummer-band heb ik de smaak wel wat te pakken, dus dat gaat er zeker nog van komen. Ik wil dat zeker niet overhaasten, maar allicht wordt dat het eerstvolgende wat ik ga doen. Toen ik De Man van 31 aan het opnemen was, was ik nog niet klaar om stevige rockers te maken. En trouwens, als ik een rockplaat wil maken, moet het een volledige rockplaat zijn, en zouden de rustige nummers op die plaat nog anders moeten zijn dan de rustige nummers die nu op de plaat zijn beland. Een beetje à la Foo Fighters, waar de ballads ook elektrisch gekruid zijn. En dat zat er nu nog niet meteen in. Ik wil vermijden om mijn akoestische songs te combineren met de elektrische, omdat dat volgens mij te ver uit elkaar ligt."

goddeau: Toen je zes jaar geleden Ocharme Ik uitbracht, werd je her en der nog smalend beschouwd als die rapper die het eens als Serieuze Artiest wou proberen. Het zingen in het West-Vlaams werd nog vaak als een soort gimmick beschouwd. Intussen is er een hele reeks aan artiesten gepasseerd die in hun streektaal zingen: Fixkes, Het Zesde Metaal, Gèsman, Tom Pintens, en noem maar op. Voel jij je als de voortrekker van die artiesten?
Kowlier:"Wel, toevallig staat er vandaag een artikel in De Morgen (toont zijn pas gekochte exemplaar) waarin ik door verschillende van die mensen die je daarnet hebt opgesomd, de titel ’Peetvader van de dialectpop’ krijg toebedeeld. Dat streelt natuurlijk wel mijn ego. Het is tof dat er over wordt gesproken, en dat ze mij zo noemen. Maar niet in die mate dat ik nu overal ga lopen verkondigen dat Ik, Flip Kowlier, dé voortrekker van al die muzikanten ben geweest. Het is wel zo dat er, op het moment dat ik ermee ben begonnen, niemand anders echt mee bezig was, en dat ik het zo allicht wat gemakkelijker heb gemaakt voor die mannen. Maar als ik het niet had gedaan, had iemand anders het misschien gedaan, dat weet je natuurlijk nooit."
"Voor mij had je ook al mensen als Wannes Van De Velde en Willem Vermandere, al was dat toch nog anders, want zij maakten geen echte popmuziek... En na mij zullen er wel weer anderen komen. Dat gaat volgens mij allemaal in golven. Maar tenslotte mogen ze zeggen en schrijven wat ze willen over dialectpop, behalve Fixkes die nu een immens commercieel succes heeft gehad, blijft het allemaal behoorlijk in de marge. De moeilijke doorbraak van Gèsman bijvoorbeeld toont dat het allemaal zo simpel niet is, en dat ik heel wat geluk heb gehad."

goddeau: Wie beschouw jij eigenlijk als je belangrijkste muzikale invloeden?
Kowlier:"Ween heeft mij erg beïnvloed. Nog voor mijn eerste soloplaat uit was, heb ik eens een cassette gekregen van Serge (Buyse, aka Buzze, aka Domestiek, ld) met allemaal Ween-nummers, en vooral hun minder geschifte songs vond ik vree goe. Ik denk dat je die invloed wel hoort in mijn muziek. Verder moet ik zeker ook Elvis Costello vermelden. En op dit moment luister ik veel naar country en bluegrass.

goddeau: Tot slot: van welke band had je graag deel uitgemaakt als je tien jaar eerder was geboren, als je 31 was geweest in 1997?
Kowlier:"Geef mij dan maar Faith No More. Ik ben altijd al een fan geweest, en de carrière van Mike Patton fascineert me echt wel."