Rewind 07 :: Platen als cirkelzagen en ander muzikaal erfgoed voor Rewind 08

Met het Rewind-project wil de Ancienne Belgique Belgische artiesten op de planken krijgen om nog één keer hun grootste klassiekers integraal uit te voeren: een mijlpaal in hun carrière, een sleutelplaat uit de Belgische popmuziek, … Met The Scabs, Gorky en Neon Judgement is editie 2007 alvast een indrukwekkend schot voor de boeg. Goddeau stak ondertussen de koppen bij elkaar om AB-baas Kurt Overbergh te helpen kiezen welke platen hierna echt eens aan de beurt moeten komen.

The Kids :: The Kids (1978)

Ze waren lelijk, van Antwerpen, niet bijster origineel en werden ook nog eens aangevoerd door een Ludo. Ludo Mariman. Het zat The Kids al tegen voor ze goed en wel begonnen waren. En toch staat hun titelloze debuut terecht bekend als een klassieker in de Belgische rock.

Het is er werkelijk allemaal: de ongebreidelde energie, de licht schuimbekkende rauwheid, het functionele recycleren (twaalf songs, vijfentwintig minuten). De autoriteiten moeten het ontgelden (“Fascist Cops”), net als extreem-rechts (“Do You Love The Nazis”) en er is een gewéldige ode aan de mooiste aller expressievormen (“This Is Rock ‘N Roll”) die wat ons betreft hun andere klassieker “There Will Be No Next Time” naar de kroon steekt.

The Kids mist misschien de consistentie die de klassiekers van hun voorbeelden (The Clash, The Damned, Ramones, etc.) wel hadden: “For The Fret” ruikt net iets té veel naar “I Don’t Care” van de Ramones en “Old D.J.’s” is een lichtgewichtje, maar dat wordt gecompenseerd door uitmuntende rootsrock-op-amfetamines (“Baby That’s Alright”, “I Feel Alright”), het met hardrock flirtende “I Wanna Get A Job In The City” en de old school ambiance.

De zopas uitgebrachte Anthology bewijst dat The Kids ook na 1978 een meer dan verdienstelijke band was, maar wie wil horen hoe de eerste en beste Vlaamse punkplaat klinkt, kan niet langs The Kids. (gp)

Best bit: “Do You Love The Nazis” (1'57"): "S-S, S-S, S-S,..." Er zal gemarcheerd worden, dat is duidelijk. In stereo!

http://www.thekids.be

T.C. Matic :: T.C. Matic (1981)

Tjens Couter werd de T.C. Band, Arno leerde gitaarfreak Jean-Marie Aerts kennen en hopla: van barbluesbandje kregen we plots grootstedelijke funk en metalige inner-city blues. Er is geen band meer zijn tijd vooruit geweest dan T.C. Matic. T.C. Matic is een plaat die het epitheton “Belgisch” overstijgt, dit is internationale klasse van de eerste tot de laatste noot.

Voor alles was T.C. Matic een Europese band. Het vroeg een trip naar de Verenigde Staten met Tjens Couter om Arno te doen inzien dat hij geen Amerikaanse bluesneger was, en dat zijn roots elders lagen. Maar wat hij kende kon hij natuurlijk meenemen. Samen met Aerts keerde hij de blues binnenstebuiten, kleedde ze uit tot haar ritmisch fundament, en Aerts bedacht gitaarlijnen die met één haal de kilte van de industriële grootstad opriepen.

Van bij opener “Bye Bye Till The Next Time” zitten alle elementen op zijn plaats en dat blijft zo tien songs lang. Van het forse statement “L’Union Fait La Force” over het venijnige “Give Them A Leader” tot het uiterst funky (die baslijn!) “Viva Boema”. En dan is er natuurlijk single “Oh La La La”: ongeveer de meest perfecte single die ooit in dit landsgedeelte geschreven werd, en zo bekend dat iedereen het in zijn slaap kan meezingen.

T.C. Matic was een plaat die als een cirkelzaag doorheen het Vlaamse muzieklandschap sneed, en het herleidde al de rest tot provinciaal gefröbel in de marge. Maar in de jaren tachtig kwam je niet ver met zoveel visie als je uit België kwam. Groot-Brittannië staarde liever verder naar de eigen navel, en een Scandinavische promoman maakte reclame voor optredens van de Belgische funkgroep CC Matish. Na drie platen was het vat af en ging Arno solo. Er is al veel gespeculeerd over een reünie van Arno, Aerts, Ferre Balen, Rudy Cloet en Serge Feys. Voorlopig was het altijd nul op het rekwest, maar voor Rewind moet de groep misschien maar eens een uitzondering maken. (mvs)

Best bit: “Oh La La La” (00’15’’). Na de trampolinebas valt dat scharnierend geluid in en een generatie gitaristen laat verbluft de mond openhangen: is dit een gitaar?

http://www.arno.be