Okkervil River :: ''Eindelijk heb ik het gevoel dat ik weet wat ik doe''

Met The Stage Names brengt Okkervil River een scherpe schets van het moderne leven, gezien door de lens van het entertainment. "Ik wilde vertellen over echte mensen, in de wereld van vandaag", aldus frontman Will Sheff in een gesprek over gedempte emoties, naamsverandering en Lou Reed.

goddeau: Ik vind The Stage Names een plaat die blaakt van het zelfvertrouwen. Jij ook?
Sheff: "Ik heb me in ieder geval nog nooit zo goed gevoeld bij een plaat als bij deze. Niet dat ik niet tevreden was over Black Sheep Boy, de vorige plaat, maar deze is van een heel andere orde."
"Ik ben op al onze platen trots eigenlijk, want ze hebben allemaal hun eigen kwaliteiten. Don’t Fall In Love With Everyone You See had dat typische gevoel van een groep die voor het eerst iets opneemt. Op Down The River Of Golden Dreams hoor je hoe we in moeilijke omstandigheden — we namen op in een andere studio dan we gewoon waren — iets op gang proberen te houden en als ik luister naar Black Sheep Boy hoor ik hoe we onze stem vonden, een manier om dingen te benaderen."
"Veel van wat Black Sheep Boy hielp ontstaan, hoor ik ook op The Stage Names, maar het resulteerde wel in een plaat die bijna het tegendeel van Black Sheep Boy is. Met die plaat ontdekte ik allerlei mogelijkheden, op The Stage Names gebruik ik ze, of niet. Maar ik begreep hoe de dingen werkten: ik had eindelijk het gevoel dat ik wist wat ik deed en dat was nieuw voor mij (lacht). Ik ga niet claimen dat ik helemaal begrijp hoe songschrijven werkt, maar ik begreep elk aspect van het proces en wat ik voor ogen had. En ik heb ook het gevoel dat ik bereikt heb wat ik voor ogen had. Veel meer dan met vorige platen."

goddeau: Je zingt ook met veel meer vertrouwen. Kun je tegenwoordig beter om met je wat aparte stem?
Sheff: "Absoluut. Ik heb het lang moeilijk gehad met mijn stemgeluid omdat het zo onconventioneel is en daardoor wat ontoegankelijk: ze is niet smooth and mellow, of een krachtige popstem als die van Bono. Heel wat mensen hebben me opmerkingen gegeven over mijn stem omdat ze zo’n ruw kantje heeft, maar door de jaren heen heb ik het gevoel dat ik ermee om heb leren gaan. Nu heb ik mijn stem zo ontwikkeld dat ik ook een wat "gewonere" stijl kan benaderen als ik dat wil, maar de ruwheid erin kan blijven gebruiken. Ik zing zoals niemand anders, en dat op zich is ook interessant. Ik kan triest klinken alsof ik het hartsgrondig voel, zelfs als dat helemaal niet zo is: het is gewoon het timbre van mijn stem."
goddeau: Sinds "Our Life Is Not A Movie Or Maybe" wordt je zangstijl vergeleken met die van Vin Butler van Arcade Fire.
Sheff: "Dat vind ik ergerlijk eigenlijk, want het was nooit de bedoeling. Ik ken de twee platen van Arcade Fire, maar ben nooit een grote fan geweest. Sowieso probeer ik invloeden van buitenaf te vermijden, dus ik luister niet eens veel naar hedendaagse muziek. Ik vind de vergelijking trouwens erg oppervlakkig: voor mij klinkt dat nummer — dat alle kwartnoten aanslaat op de piano en de gitaar — meer als iets van John Cale. Wat mensen aan Arcade Fire doet denken, was eigenlijk wat wij als iets tussen John Cale en Phil Spector in bedoelden."

goddeau: Black Sheep Boy kreeg zijn bucolische sfeer doordat je de plaat op het platteland schreef en opnam. Welke omgeving zocht je op voor The Stage Names?
Sheff: "Het is geschreven tijdens en na een roadtrip door het hele land waarna ik in New York eindigde. Daar zijn de meeste songs geschreven. Ik wist dat ik een stedelijke zomersfeer wilde en dus in een stad moest zitten. Ik vond een geweldig goedkoop appartementje in Brooklyn en heb er ongeveer vijftien songs geschreven zoals ik voor elke plaat doe. We wilden echter een kort album, dus er sneuvelden heel wat tracks, al hebben we even getwijfeld om er een dubbelalbum van te maken, maar dat idee hebben we maar laten varen."