Okkervil River :: ''Eindelijk heb ik het gevoel dat ik weet wat ik doe''

goddeau: Uiteindelijk haalden negen songs de plaat, maar je gaf al toe dat er een paar favorieten van je ontbreken. Wat bindt die negen waardoor andere moesten sneuvelen?
Sheff: "Er hing een zekere spanning tussen die negen songs: ze vertegenwoordigen zowel het volledige spectrum van de muziek die we probeerden te maken als de onderwerpen die ik wilde bespreken. Mijn favoriete songs raakten daardoor niet op de plaat, maar we gaan opnieuw een addendum bij de plaat uitbrengen met die songs zoals we ook bij Black Sheep Boy deden. Ik zou bijna willen dat we dat dubbelalbum hadden gemaakt, want het doet bijna pijn om die songs niet uit te hebben om de anderen gezelschap te houden. Ze maken het verhaal van The Stage Names af. Wat je nu hebt is de gecondenseerde versie van het thema The Stage Names."

goddeau: Van die negen songs springt "Plus Ones" er nogal uit door de tekst, waarin je dolt met bekende songs met cijfers als "99 Luftballons". Een spelletje?
Sheff: ""Plus Ones" was bedoeld als gimmick, een beetje zoals een Roger Miller-song, maar hopelijk toch met een zekere diepte. Ik heb altijd zo’n speelse kant gehad. Voor mij is muziek maken spelen. Daarom deed ik het als kind al: ik amuseerde mij ermee. Mijn favoriete kunst komt altijd voort uit spelen. Je kunt gerust op zoek zijn naar ernst, of een ernstig thema aanraken, maar dat wil niet zeggen dat je dat het gemakkelijkste bereikt door een pokerface op te zetten. Ik wilde dat er momenten op de plaat zouden staan die speels zijn. Ook "Can’t Hold The Hand Of A Rock’n Roll Man" is muzikaal erg speels. We zoeken het miserabele niet op."

goddeau: The Stage Names moest daarom ook een plaat worden die niet-emotioneel was?
Sheff: "Dat is niet helemaal wat ik bedoelde, maar die wens kwam er omdat ik het griezelige gevoel kreeg dat iedereen mij zag als een getormenteerde en "wijze" ziel. Beide gedachten vind ik nogal g&ecircnant, dus vond ik dat ik wat tegengewicht moest bieden. Voor mijn eigen gevoel — om niet te bang te moeten zijn dat ik een grap ben — en omdat ik het publiek niet wil wijs maken dat ik ook maar iets weet, was het belangrijk om een plaat te maken die niet bestond uit tragedie en melodrama. Want zo was Black Sheep Boy bedoeld: als een melodrama. Bij bands die de ene dramatische plaat na de andere maken, krijg ik altijd het gevoel dat het vals sentiment is, en dat wilde ik niet."
"Ik wil niemands sad sack zijn die het hart op de tong draagt want dat wordt clownesk op den duur. Op The Stage Names moest het emotionele aspect dus wat gedempter aanwezig zijn: geen liedjes over alles of niets, maar gewoon over het dagelijkse leven, kleine dingen die jij en ik meemaken. Misschien is dat jammer voor mensen die willen dat ik mijn hart en ziel uitstort, maar het grappige is dat ik dat op deze plaat waarschijnlijk meer doe dan op Black Sheep Boy."
goddeau: In je biografie grap je: "each of my nervous breakdowns fell away when I made the most important decision of my life: to be a total failure. A professional failure." Hoe voelt dat, een professionele mislukking zijn?
Sheff: (lachje) "De ene dag is beter dan de andere. Ik voel me geen professionele mislukking, maar ik voel me zeker ook geen professioneel succes. Ik hou wel van mijn leven nu, al vind ik het soms ook beangstigend: onze positie is niet bepaald stabiel, en ik maak me vaak zorgen dat het elk moment allemaal in duigen kan vallen. Want we zijn Arcade Fire niet, die honderdduizenden platen verkopen. Wij zitten in een veel kwetsbaarder positie, maar dat mag mijn artistieke beslissingen niet beïnvloeden."
"Tot op zekere hoogte zijn we succesvol, maar het is niet gemakkelijk. Er zijn zes monden te voeden die zich daarvan zeker moeten voelen. Ik heb nooit het gevoel dat ik weet wat mensen van mij willen, dus ik moet gewoon vertrouwen op mijn eigen intuïtie voor de volgende stap die ik moet nemen, en hopen dat ze volgen. Maar die negen jaar dat we bezig zijn geweest waren mooi, en ik ben een gelukzak dat ik dit kan doen. Het betekent alles voor me."

goddeau: Waarom moest The Stage Names een "moderne plaat" worden? Wat bedoelde je daarmee toen je dat besloot?
Sheff: "Vooral het referentiekader moest moderner. Black Sheep Boy had een antiek, gedateerd gevoel. En dat was bewust: het moest een fabel zijn. Maar ik wist dat ik nu een plaat wilde maken die daarvan verschilde, en dat kon ik bereiken door over de hedendaagse wereld te schrijven: over echte mensen die met huidige problemen worstelen, in plaats van iets abstracts. Het moest veel concreter en gedetailleerder dan een met brede halen geschilderde fabel als de vorige plaat."
goddeau: En zo kwam je meteen uit bij het thema entertainment?
Sheff: "Ja. Terwijl ik er zo aan werkte, sijpelde dat heel organisch door in een paar songs en er begon zich een soort gesprek tussen de songs te ontwikkelen. Al die nummers gingen tegelijk in dezelfde richting: alsof heel veel mensen uit verschillende delen van het land plots besloten af te spreken op dezelfde plek. Zo voelde het."
"Ik veronderstel dat het allemaal voortkomt uit het feit dat ik ook fan ben. Ik hou van popmuziek, tv, films, boeken … er zijn heel wat entertainmentzaken waar je uit leert, maar het punt is dat die zaken daarom niet waar zijn: het zijn gewoon ideeën, een afbeelding van het leven die niet noodzakelijk accuraat is, helemaal niet. En in het licht van mijn plan om niet zwaarmoedig over te komen wilde ik dat ook deze plaat entertainde. We hadden het gevoel dat we met deze plaat onze tapdansschoenen moesten aantrekken en het spotlicht opzoeken om een beetje te gaan dansen."