Okkervil River :: ''Eindelijk heb ik het gevoel dat ik weet wat ik doe''

goddeau: Moet ik de titel The Stage Names dan interpreteren als een verwijzing naar de rollen die we moeten spelen in het leven?
Sheff: "Niet echt, al is dat thema zeker ook aanwezig. Het gaat om de kracht van het masker: dat je de kenmerken aanneemt van wie je verondersteld wordt te spelen. Het gaat niet zozeer over de rollen die we moeten spelen als wel wat een naam betekent. Ik zie mijn naam Will bijvoorbeeld als een zegen: het is één van de meest betekenisvolle woorden in de taal: "wilskracht", "de wil om …". Wil is een motiverende kracht in de wereld, ik voel me een gelukzak om dat als naam te hebben. Een tegengesteld voorbeeld is Thor, de drummer van Shearwater? Hij heeft zo’n hilarisch verhaal over hoe hij eigenlijk Michael heette, maar in de broodjeszaak waar hij werkte, waren al een paar Michaels en dus besloten zijn vrienden hem Thor te noemen. En vanaf het moment dat hij die naam kreeg, wérd hij ook Thor: hij liet zijn haar groeien, werd gespierd en begon op te vallen in de massa."
"Ik hou wel van dat idee, dat als je een nieuwe fase in je leven begint, je een nieuwe naam krijgt. Het is één van de oudste ideeën in de mensheid, bijna primair, maar het lijkt me tegelijk heel modern: er zit ook dat gevoel in dat als je iets wint door een nieuwe naam, je misschien wel de eigenschappen die bij je oude naam horen verliest."
goddeau: Je speelt de rol die je door je naam is gegeven?
Sheff: "Ja, er zit een zekere voorbestemdheid in. Een nieuwe naam aannemen is een erg betekenisvol ritueel en ik wilde dat verkennen in mijn songs."

goddeau: Ik hou wel van de manier waarop je je teksten schrijft: geen vaste structuur, maar een cascade van zinnen, alsof je gewoon een verhaal vertelt, zonder refrein.
Sheff: "Ik wil gewoon starten aan het begin van een song en doorgaan tot het einde: alsof je een rode draad volgt. Bob Dylan en Leonard Cohen doen dat ook, net als Jaques Brel: ze spreken tot je in een heel intieme monoloog waarin ze hun diepste gevoelens openbaren. Je gaat van het begin naar het einde ervan en na afloop is er hopelijk iets veranderd. Dat vind ik veel interessanter dan volgens strofe-refrein-strofe-bruggetje-strofe te werken, want veel evolutie is er dan meestal niet. Wat niet wil zeggen dat ik er niet van kan genieten als een Rolling Stones-song zo werkt."

goddeau: Een tijd geleden mocht je openen voor Lou Reed. Heb je hem ook persoonlijk ontmoet?
Sheff: "Hij heeft ons aangesproken en gelukkig was ik zo moe en een beetje dronken dat ik niet instortte van de zenuwen. Hij was erg vriendelijk en zei me dat hij van mijn schrijfstijl en onze muziek hield en dat we echt rock-’n-roll waren. Dat is cool, want dat willen ze zeker zijn, zelfs al voel ik me niet zo. Ik hou van dat vuile, ruwe, stinkende geluid dat rock-’n-rollplaten hebben: je kunt ze bijna ruiken. Het is een bepaalde stank die de ultieme opwinding en passie in muziek vertegenwoordigt. Ik hou ook van erg bedachte, barokke muziek als die van Scott Walker hoor, maar als puntje bij paaltje komt wil ik ook dat er een beetje stank rond hangt, een geurtje. Ray Charles zei het ooit mooi: "als ik een song perform, dan moet ik die naar mij kunnen doen ruiken". Als je bij een meisje in bed belandt dan is het vaak meer sexy als ze niet één en al parfum is, maar je misschien een oksel ruikt of ongewassen haar. Dat wil ik ook van mijn songs: dat ze stinken."

Okkervil River speelt op 12 november in de AB Club.