|
Het is even schrikken voor wie de nieuwe múmplaat oplegt. Weg is de griezelige atmosfeer die vooral Summer Make Good zo kenmerkte, op Go Go Smear The Poison Ivy dartelt de groep speelziek door een veld vol belletjes, bliepjes en speelgoedpiano’s. Sinds het vertrek van zangeres Kristín Anna Valtýsdóttir is de groep dan ook drastisch van samenstelling gewijzigd. “Bijna al onze vrienden hebben ondertussen al deel uitgemaakt van múm”, grinnikt een goedgeluimde Gunnar Örn Tynes.
 goddeau: Summer Make Good was volgens Örvar (Þóreyjarson Smárason, het andere kernlid van múm) voor het eerst geen vlucht uit de werkelijkheid. Gaat dat ook op voor deze plaat?
Örn Tynes: “Go Go Smear The Poison Ivy is een beetje escapistisch, maar niet helemaal. Ik heb vrienden gevraagd hoe ze onze muziek zouden omschrijven en één iemand bedacht “Down’s Syndrom Disco”: het is een beetje onnozel, je moet jezelf laten gaan om het te begrijpen. De plaat is niet cool, en heeft geen dominante sfeer over zich, maar toch is ze heel uitnodigend. Als je alle voorbehoud loslaat en er gewoon kunt induiken, dan kun je er van genieten.”
goddeau: Dit is jullie eerste plaat die ook overdag goed klinkt.
Örn Tynes: (lacht) “Ik kan daar mee akkoord gaan. We hebben niet bewust naar iets anders gezocht, maar we willen wel dat onze platen van elkaar verschillen. Zelfs al kan dat maar in beperkte mate, omdat wíj ze natuurlijk nog altijd maken. Toen we Summer Make Good opnamen, wisten we al dat de volgende plaat veel vrijer zou zijn. Die vrijheid is voor mij dan ook het voornaamste kenmerk van Go Go Smear The Poison Ivy: geen restricties, alles kon zolang het expressief was. We zochten geen specifiek geluid, we were just smearing the poison ivy.”
goddeau: Wat betekent die vreemde titel?
Örn Tynes: “Doe gewoon wat in je opkomt, aarzel niet, zelfs als het poison ivy(gifsumak; een giftige plant) is. Maar iedereen mag zelf een betekenis verzinnen. Ik heb al een paar grappige gehoord. Eén Spanjaard dacht dat het verband hield met de Ivy League van topuniversiteiten, en dus een soort steek was naar de yuppies: vergiftig de upperclass of zo.” (lacht) goddeau: Hoe kwam het eigenlijk dat de nieuwe plaat bijna vier jaar op zich liet wachten? De ideeën kwamen even niet?
Örn Tynes: “Een inspiratieprobleem was het zeker niet. We hebben na het vorige album eerst lang getoerd, en daarna moesten we gaan werken omdat we hier niets mee verdienen. Er moest dus geld in het laatje komen met mijn studiowerk als geluidstechnicus. Het is zeker niet gemakkelijk om muzikant te zijn. Ik heb geen verlangen rijk te worden, maar ik zou toch graag iets meer zekerheid hebben. Ik zou blij zijn als leraars wat meer zouden gaan verdienen en ik evenveel zou krijgen. Als ik kon leven als een leraar, zou ik tevreden zijn.”
19 september 2007 |
|
