Karate :: ''Dit is het definitieve afscheid van Karate.''

goddeau: De live-versies op 595 blijven makkelijk naast de studioversies overeind, sommige versies zijn zelfs beter dan de originele albumversies.
Goddard: "That’s cool to hear en dat is ook het bijzondere aan deze plaat. In de eerste plaats was Karate altijd al een liveband en geen studiogroep. We staken veel energie in onze shows, gewoon om in the right zone te raken. En 595 staat echt wel lichtjaren boven andere opnames, omdat het zo relaxt en menselijk klinkt. Improviseren was belangrijk voor ons en veel stukken op deze plaat waren op het moment zelf niet afgesproken. De outro van "Caffeine or Me" bijvoorbeeld duurt op plaat zeker geen tien minuten, maar het is leuk om eindelijk een goedklinkende live-versie te hebben."

goddeau: Hoe belangrijk was improviseren om songs te schrijven?
Goddard: "We waren echt wel hypercomposers, dus jammen voor songs deden we niet. Alles was georkestreerd, ook de improvisaties. Voor de Cancel/Sing-e.p. bijvoorbeeld was alles van voor tot achter al op voorhand vastgelegd. Dat was een immens werk, maar heel leuk om te doen. Ik denk zelfs dat we Cancel/Sing maar twee keer helemaal hebben doorgenomen, één keer op de laatste repetitie en één keer tijdens de opname (lacht)."
"Voor de songs reikte Geoff meestal de ideeën aan. Hij kwam dan aanzetten met losse akkoordstructuren en af en toe afgewerkte songs. Gavin en ik bepaalden meer de arrangementen en songstructuren, maar sowieso speelden we als drie gelijken samen en konden we altijd dingen suggereren aan elkaar. Die speelrelatie was voor mij ook het leukste aan Karate. Als je twaalf jaar met iemand muziek maakt, voel je elkaar intuïtief en natuurlijk aan."

goddeau: Je woont nu in Gent, volg je de Belgische muziekscene wat?
Goddard: "Ik probeer het toch een beetje te volgen. Wat ik zo leuk vind aan Gent is dat er overal wel iets aan het gebeuren is. Het is ongelooflijk dat er voor elk wat wils is, terwijl het hier toch small and peaceful is. Maar wat ik wel vreemd vind aan België, is dat iedereen lives and dies met wat Studio Brussel en Humo dicteren, zelfs kleinere groepen. Die rockrally’s bijvoorbeeld, man, dat bestaat bij ons niet. Wij groeiden meer op met een DIY-circuit en -publiek dat heel het land doorkruiste, en niemand luisterde naar de radio, er was toch niets goed op. De muziek in België is nochtans héél interessant, hoor. Jullie songs zijn helemaal anders, complexer en weirder en toch super-popminded. In andere landen heb je veel copycat groepen, maar die zijn zo saai. Dat heb je hier niet, maar ik zou graag wat meer mensen en muzikanten ontmoeten die andere dingen doen dan datgene waar iedereen naar luistert."

goddeau: De ongeschreven wet in België is dat je Humo’s Rockrally moet winnen om het te maken als kleine groep.
Goddard: "Dat is heel vreemd en zeldzaam, want misschien is dat net niet hoe je het wil doen. Ik bedoel, niet iedere band wil een top 10-hit scoren, stomme persconferenties en interviews geven om gevraagd te worden wat je favoriete kleur is. Ik zeg niet dat zoiets verkeerd is, en dat daar geen goeie muziek uit voortkomt, maar ik kan moeilijk geloven dat het de enige optie is om muziek te spelen en toch populair te zijn. Waarom willen die bands per se ontdekt worden? Om één hit te scoren en het jaar erop niks meer te betekenen? Het is belangrijk je doel niet uit het oog te verliezen, denk ik. Wil je interessante mensen leren kennen en met hen een goeie plaat opnemen? Tientallen shows spelen, gratis zuipen of meisjes winnen? Weet ik veel, iedereen heeft daar andere ideeën over, maar ik denk dat het mogelijk is om dezelfde optredens te spelen als de grote groepen, ook zonder de traditionele weg te doorlopen. Dat apprecieer ik hier bijvoorbeeld aan (K-RAA-K)3. Die mensen staan wel apart van dat hele gedoe en tonen dat er andere opties zijn. Het is gewoon een kwestie van wat je als groep verlangt."
"In Vlaanderen komt er vanuit de regering veel steun voor cultuur en dat hebben we in Amerika niet. Amerika is ontzettend mainstream en conservatief, en you end up really working your ass off als je als muzikant ook maar ergens wil raken. De eerste tours van Karate waren gewoon in huizen, kelders of woonkamers bij mensen die we kenden. Clubs wilden ons niet boeken omdat onze muziek niet aanvaardbaar genoeg was, maar zo ontstond wel vlug een underground netwerk van mensen. In iedere stad kenden we wel mensen bij wie we konden slapen of eten. Weken hebben we zo getourd, en op die manier zijn we uiteindelijk bij Southern terecht gekomen: door te touren. Nu is dat veranderd met internet en MySpace, maar I’m still tied to my youth en ik heb bewondering voor bands die niet de weg opgaan die iedereen anders kiest."