Hooverphonic :: ''De truc is: jezelf trouw blijven en toch elke keer iets anders doen''

Na drie orkestrale platen was het wel eens tijd voor iets anders, vond Alex Callier en dus is de nieuwe Hooverphonic een behoorlijke shock. Weg zijn het drama en de pathos, terug is de zweverige psychedelische toets van de beginjaren. "Nu we weg zijn bij SonyBMG doen we eindelijk volledig onze zin", luidt het.

Callier: "We hadden vijf platen met orkest, beats en aanverwanten gemaakt. Dat was heel plezant, maar dat pad hadden we nu wel bewandeld: het was tijd voor iets anders. Alledrie hadden we op het zelfde moment het gevoel dat het een andere richting uit moest."
     "Ik wilde ook al langer eens een plaat maken live met de groep in de studio. Sinds 2005 touren we met een nieuwe liveband en we merkten dat we beter en beter werden. Het leek dan ook een leuk idee om met die groep een plaat te maken die we met deze zes mensen kunnen spelen, en niet iets waarvan we ons achteraf moesten afvragen hoe we het in godsnaam live moeten brengen. Die romantiek van een band die zich zes maanden opsluit en terug buitenkomt met een plaat trok me aan. Die klassieke manier van opnemen hadden we met Hooverphonic nog nooit gevolgd, maar het is voor herhaling vatbaar."

goddeau: "Weg met de computers", was bijgevolg het devies. Je had ze nochtans pas afgestoft voor de tour rond tien jaar A New Stereophonic Sound Spectacular afgelopen lente.
Callier: "Dat hadden we zelfs met opzet zo gedaan, want we wisten dat dit ging komen: zo was het contrast tussen waar we vandaan komen en waar we nu naartoe gaan groter. Ik hou van dat soort tegenstellingen. Wat mij betreft hadden die tour en de release nog dichter bij elkaar mogen liggen, maar sommige mensen vonden dat we moesten wachten. Dit zou al genoeg shockeren, redeneerden ze. (lacht) En misschien hadden ze wel gelijk."

goddeau: "Het is niet de eerste keer dat je The President Of The LSD Golf Club als plaattitel wilde.
Callier: "Eigenlijk wilde ik The Magnificent Tree al zo noemen, maar een titel met een verwijzing naar drugs kon niet voor Sony, onze vorige platenfirma. Muzikaal-artistiek zijn ze daar nooit tussenbeide gekomen — daar moet ik eerlijk in zijn. Zelfs een plaat als Jackie Cane, die naar de meeste maatstaven muzikale zelfmoord was, hebben ze ons gewoon laten maken. Maar daarna begon het meestal wel: een zwartwitte video mocht niet, we moesten op de hoesfoto staan, Geike mocht niet met een long rifle rondlopen in de video van "Jackie Cane"… Je kon het zo gek niet bedenken."
     "Ook over de singlekeuze waren we het nooit eens. We wilden "Battersea" als eerste single van Blue Power Wonder Milk. Mocht niet: het moest en zou "Club Montepulciano" zijn. In plaats van "Mad About You" hadden we eigenlijk ook eerst iets anders willen uitbrengen. Altijd waren er discussies. Op een bepaald moment wilden ze zelfs een remix van één miljoen frank bestellen. Over our dead bodies, zijde nu helemaal zot?."
      "Op het einde waren we dat echt beu. Dat werd dan nog eens gecombineerd met de fusie met BMG waardoor de mensen die we kenden ontslagen werden, de sublabels die ons in het buitenland hielpen opgedoekt werden,…. Op het einde werden we dan ook nog vlakaf gechanteerd: vlak voor de buitenlandse release van (No) More Sweet Music. Het was bijtekenen of ze gingen promotioneel niets voor die plaat doen. Toen zijn we maar vertrokken en voor onszelf begonnen. Nu is alles zoals wij dat willen: artwork, alles digipack, video’s zwartwit, die titel. We doen waar wij goesting in hebben. Van SonyBMG liggen we niet meer wakker: ik zit al een stadium verder."