|
 goddeau: Dit is de eerste plaat die je in eigen beheer uitbrengt. Was het dan niet beter op veilig te spelen en het publiek niet te bruuskeren met een nieuwe richting?
Callier: "Misschien wel, maar ach, we hebben al zo vaak risico’s genomen. Jackie Cane uitbrengen na The Magnificent Tree was ook een gok, Sit Down And Listen was een risico, die clubtour afgelopen jaar was ook niet evident… Op een bepaald moment moet je gewoon doen wat je zelf wil en goeie platen maken. Als je als groep krampachtig bezig bent met een plaat te maken voor een publiek, dan ben je fout bezig. Wij hebben altijd platen voor onszelf gemaakt en geluk gehad dat er een publiek voor was."
"Het leek me een groter risico als we op deze plaat op het zelfde stramien waren verder gegaan. Door dit te doen, krijgen we nieuwe zuurstof. Misschien stoten we wel een deel van dat oude publiek af, maar er zullen ook wel mensen bij komen die de nieuwe plaat geweldig vinden."
goddeau: Voor de mastering ben je opnieuw naar de VS getrokken. Heb je daar dan het geld voor, zonder de ondersteuning van een major?
Callier: "We hebben het geluk dat we niet alleen artistiek maar ook financieel onafhankelijk zijn. We doppen onze eigen boontjes en doen wat we willen doen. Dat is een luxe, daar zijn we ons heel erg van bewust, maar zolang we ons dat kunnen blijven permitteren, zullen we dat blijven doen."
"Aan de andere kant moet je dat ook niet overdrijven. Zo heel veel meer dan een mastering hier kost dat niet. Ik ben met mijn vriendin op vakantie gegaan, dus die vliegtuigtickets waren voor ons. En of je dan daar een dag gaat masteren met Greg Calbi (die ook de mastering van Born To Run deed, mvs) of hier in België maakt niet veel verschil, zeker niet met de lage dollarprijzen."
"Nog zoiets: we hebben in La Chapelle opgenomen, maar eerst dachten we er aan om in de studio van Willy Nelson in de VS op te nemen. Ook dat zou niet zoveel duurder zijn geweest. Buiten een paar vliegtuigtickets kun je er vrij goedkoop verblijven. We hebben op deze plaat ook in de eerste plaats gekozen voor dingen die wij belangrijk vonden, die echt muzikaal een verschil maken. Het is niet omdat het in het buitenland gebeurt dat het daarom allemaal duurder moet zijn. Dat is een groot verschil met vroeger, toen we soms gigantische budgetten ter beschikking hadden voor een plaat. Dan ging er al eens teveel geld naar de verkeerde dingen, waar de plaat niet bij gebaat was." goddeau: Zoals?
Callier: "Hotelkamers die te chique en te duur waren. Cateringbudgetten die compleet overdreven waren, sessies die in de vuilnisbak belandden,…je kunt het zo gek niet bedenken. Deze keer zijn er ook opnamesessies weggesmeten, maar dan omdat ze echt niet goed waren. Als het niet goed genoeg is, moet je het ook durven opzij te schuiven. In het verleden werd er echter te snel met geld gesmeten. Dat heb je natuurlijk als je met geld van iemand anders goochelt en het ook niet het geld is van de mensen die je dat toekennen. Dan wordt er mee gesmeten dat het niet mooi meer is. Op dit moment zijn we een pak economischer en ecologischer bezig." goddeau: Iets anders: ik vind dat The President Of The LSD Golf Club een zelfde sfeer uitademt als jullie debuut A New Stereophonic Sound Spectacular.
Callier: "Het is ingetogener dan de laatste platen hé: minder pathos, meer het koele van die eerste platen. Al hebben we het nu op een organische manier gedaan in plaats van elektronisch. Je kunt ook maar zover gaan in het koketteren met bombast: op een bepaald moment heb je de limieten daarvan bereikt."
10 oktober 2007 |
|
