God Is An Astronaut :: ''Internet maakte ons beroemd, maar houdt ons arm''

Voor de derde keer op rij viert goddeau.com zijn verjaardag met een avond vol optredens in het Leuvense STUK. Na 65DaysOfStatic en Califone, is het volgende week aan het Ierse God Is An Astronaut om voor het eerst voet op Belgische bodem te zetten. Verwacht apocalyptische melodieën, ijzingwekkend mooie visuals en vice versa.

goddeau: Eigenlijk zijn jullie begonnen met bigbeatmuziek in de stijl van Chemical Brothers en Fat Boy Slim. Waarom horen we daar niet meer van terug in jullie muziek?
Kinsella: "We hebben inderdaad zo’n muziek gemaakt in de late jaren negentig, maar achteraf beschouwd was veel daarvan zielloos. De nummers waren ook geen lang leven beschoren: experimenteerzucht blijft meestal maar even duren. Nu hechten we veel meer belang aan het eigenlijke schrijven en componeren. We hebben wel elektronische elementen in de sound van God Is An Astronaut gebruikt om melodie en emotie te versterken."
"The End Of The Beginning, onze eerste plaat, bestond bijna volledig uit elektronica, maar we hebben ons geluid stukje bij beetje verruimd om meer live te kunnen spelen. Het enige echt belangrijke in dat proces is wat de song nodig heeft. We maken geen muziek om iemands nood voor stijl boven inhoud te bevredigen. De mix tussen elektronica en live-instrumenten kan dus variëren. Het is live ook niet zo fijn als meer dan negentig procent van het geluid uit een laptop komt, dus proberen we de balans tegenwoordig in het voordeel van de echte instrumenten te laten overhellen. Far From Refuge is veel meer dan onze vorige platen gemaakt met optredens in het achterhoofd."

goddeau: Het laatste groepslid dat er bij kwam, was drummer Lloyd Hanney. Heeft zijn jazzy stijl jullie muziek beïnvloed?
Kinsella: Lloyds drumwerk heeft ons enorm geholpen. Het feit dat hij niet hamert zoals veel andere postrockdrummers, maar een eerder lichte toets heeft, is een belangrijk onderdeel van ons geluid worden. Hij heeft les gekregen van de Ierse jazzlegende Johnny Wadham. Die jazzy benadering heeft onze muziek live en op plaat een extra randje gegeven."

goddeau: Jullie worden niet graag een postrockband genoemd hé?
Kinsella: "We verwerpen het etiket niet, maar we vinden het wel belangrijk dat mensen weten dat we geen band zijn begonnen om postrock te maken. We kénden die term niet eens tot voor een paar jaar. We zijn veel meer verwant aan rockmuziek en aan elektronische acts uit de jaren negentig. Die ene term nu plots omarmen zou vals zijn. Hij wordt sowieso te vaak gebruikt door luie journalisten die willen veralgemenen."

goddeau: Wat opvalt aan het zwarte artwork voor Far From Refuge is dat dat het tegenbeeld vormt van het witte All Is Violent, All Is Bright. Is de één het negatief van de ander?
Kinsella: "Het artwork moet zo goed mogelijk bij de muziek passen. We proberen het ook altijd zo eenvoudig mogelijk te houden. Voor All Is Violent zochten we een beeld dat isolement en de stilte voor de storm kon uitdrukken: het is een foto van een rustig moment aan het Russische front tijdens de Tweede Wereldoorlog. We hadden het gevoel dat de songs op ons nieuwste album een stuk duisterder waren, dus zochten we ook een iets donkerdere cover: de ingang van een woud bij valavond."
"De live-visuals en de video zijn een ander belangrijk visueel element. De muziek kan op zich bestaan, maar video’s of projecties zijn een mooie manier om de emotie en de beweging van een song te versterken. Bij "Fragile" werkt dat heel sterk zo. Live proberen we een omgeving te creëren die mensen uitdaagt, of hen een uitweg biedt. Onze titels en muziek zijn beïnvloed door de hele Apocalypscultuur, het einde-van-de-wereldgevoel. Muziek is voor ons escapisme, het uitdrijven van onze emoties, en een reactie tegen de wereld rondom. Er zit een gevoel van reizen in het donker in onze muziek. Vroeger waren de liveshow visueel nogal thematisch ingevuld, maar nu proberen we er meer een totaalervaring van te maken. We zullen onze projecties ook in Leuven bij hebben trouwens."