The Piper At The Gates Of Dawn :: De kinderkamer van de psychedelica

Dat Morrisson in tegenstelling tot Barrett op zevenentwintigjarige leeftijd overleed, is dan ook veeleer te wijten aan het rockleven dat hij leidde dan aan welke innerlijke demon dan ook. Volgens Roger Waters was Barrett een schizofreen wiens ziekte nog versterkt werd door het veelvuldig slikken van LSD. Het mag niet verbazen dat "Jugband Blues", het enige Barrett-nummer voor de tweede plaat A Saucerful Of Secrets zijn voortschrijdende afdaling in de waanzin vorm gaf.

Tekstueel verschilt het nummer dag en nacht van de songs op The Piper At The Gates Of Dawn. Het kinderlijke en sprookjesachtige element werd ingeruild voor een droefgeestig testament: "I don’t care if the sun don’t shine. And I don’t care if nothing is mine. And I don’t care if I’m nervous with you. I’ll do my loving in the winter." De ooit zo vrolijk en naïef klinkende Barrett leek volgens Matthew Scurfield (een oude vriend) de wereld van Alice In Wonderland ingeruild te hebben voor die van Franz Kafka.

Natuurlijk is ook een nummer als "The Scarecrow" uit het debuut dubbelzinnig: "The black and green scarecrow is sadder than me", maar toch klonk er ook hoop in: "But now he’s resigned to his fate. ’Cause life’s not unkind - he doesn’t mind." En ook al blijft het gevaarlijk om met de latere feiten in de hand naar de teksten te kijken en daar allerlei voortekenen of bewijzen in te zien, feit is dat Barrett zelf een pak vrolijker klonk op het debuut dan op zijn latere soloplaten (The Madcap Laughs, Barrett en Opel), en zeker tekstueel nog niet eenzelfde duisternis had opgezocht.

Hoe speels klinkt "The Gnome" ("I want to tell you a story about a little man if I can. A gnome named Grimble Crumble. And little gnomes stay in their homes, eating, sleeping, drinking their wine.") niet in vergelijking met bijvoorbeeld "No Good Trying" uit The Madcap Laughs dat een nieuw staaltje geeft van Barretts pijnen: "It’s no good trying to hold your love where I can’t see because I understand that you’re different from me." Zelfs muzikaal is het verschil voelbaar, zonder zijn oude kompanen van Pink Floyd was Barrett een zwalpend schip geworden.

De kracht van Pink Floyd lag tijdens het debuut dan ook in het samenspel, en zelfs al waren de groepsleden, zoals producer Norman Smith later in een interview zou stellen, zeker en vast niet de beste muzikanten, samen wisten ze het materiaal van Barrett wel tot prachtige songs om te smeden. Maar die songs van Barrett waren wel nodig. Want zonder afbreuk te willen doen aan Roger Waters’ talenten, is het wel duidelijk dat zijn "Take Up That Stethoscope And Walk" de vreemde eend in de bijt is op The Piper At The Gates Of Dawn.

De duidelijke ironie in de tekst ("Doctor doctor! I’m in bed. Doctor doctor! Achin’ head. Doctor doctor! Gold is lead. Doctor doctor! Choke on bread.") verschilt sterk van Barrett-composities als de magistrale opener "Astronomy Domine" ("Blinding signs flap, Flicker, flicker, flicker blam. Pow, pow. Stairway scare Dan Dare who’s there?") of het sprookjesachtige "Mathilda Mother" waarin Barrett zijn fascinatie voor verhalen opnieuw blootlegde: "There was a king who ruled the land. His majesty was in command. With silver eyes the scarlet eagle. Showers silver on the people. Oh Mother, tell me more."